ซีเหมินอวิ๋นอี้ฟังพอเข้าใจ
"ก็คือว่า เราไปล่วงเกินทั้งหกแคว้น ดีกว่าล่วงเกินแค่แคว้นเดียว ใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้ารับ "ใช่แล้ว! ล่วงเกินทั้งหกแคว้นพร้อมกัน พวกมันก็ไม่มีใครกล้าเป็นหัวหอกมาชนกับทะเลทรายตะวันตกของเรา แล้วปล่อยให้แคว้นอื่นฉวยโอกาส"
"ดังนั้น ยิ่งล่วงเกินพวกมันทั้งหมด เรายิ่งปลอดภัย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตื่นเต้น "งั้นต่อไป ใครกล้ายกทัพมาถามบาป ก็ฆ่ามันทิ้งเลย"
"อย่าให้เสียของ ควรฆ่าก็ฆ่า พวกที่ท่าทีดีก็เก็บไว้เรียกค่าไถ่" อู๋ไป๋พูดพลางยิ้ม "หลายปีมานี้หกแคว้นกอบโกยเอาเปรียบทะเลทรายตะวันตกไปไม่น้อย ถึงเวลาให้พวกมันคายคืนบ้างแล้ว"
"จริงสิเฒ่าอู๋ ผู้หญิงบ้าสิงเยว่คนนั้น ตอนนี้น่าจะได้รับข่าวแล้วใช่ไหม?"
อู๋ไป๋ยกมุมปาก "คงประมาณนั้น"
…………
ค่ายใหญ่จอมมารที่สาม
ภายในกระโจมที่หรูหราหลังหนึ่ง สิงเยว่มองจดหมายลับในมือ สีหน้ายิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
เคร้ง!
นางเดือดดาล ฝ่ามือฟาดลง โต๊ะแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
คนสนิทที่นำจดหมายมาส่งเกือบตกใจตาย รีบคุกเข่าลงกับพื้น
สิงเยว่ขยำกระดาษในมือจนกลายเป็นเถ้าถ่าน พลางหัวเราะเย็น "ดีนัก ดีนัก ดีนัก!"
ในฐานะคนสนิทของสิงเยว่ รู้ดีว่าถ้านางเอ่ยคำใดซ้ำๆ แสดงว่านางกำลังโกรธจนสุดขีด
คนสนิทอดสงสัยไม่ได้ ว่าจดหมายลับนั่นเขียนว่าอะไรกันแน่ ถึงทำให้ผู้บัญชาการที่เคยวางแผนเก่งกาจมาโดยตลอดโกรธได้ถึงเพียงนี้