ระหว่างที่อู๋ไป๋กับพวกกำลังคุยกันอยู่ เปี้ยนซื่อหมิงก็นำคนกลุ่มใหญ่ขึ้นเขามา
มากันถึง 100 ชีวิต แถมล้วนเป็นผู้แข็งแกร่ง ทุกคนอยู่ในขั้นเทพกันหมด
ดูท่าเพื่อจะกดดันอู๋ไป๋ ห้าแดนนี่เล่นถึงขั้นลงทุนหนักจริง ๆ
ทั้งห้าแดนต่างรู้ดีว่า ถ้าครั้งนี้ไม่สามารถข่มขู่อู๋ไป๋ให้ราบคาบได้ ต่อจากนี้จะข่มขู่อีกก็ยากยิ่ง
เปี้ยนซื่อหมิงนำคนเดินเข้ามา
ฝ่ายอู๋ไป๋กับพวกก็ยังดื่มชาต่อ คุยต่อ ตามสบาย
คนอื่นมาตั้งใจจะเอาความ อู๋ไป๋ยังไม่ต่ำต้อยถึงขั้นยิ้มแฉ่งให้ศัตรูหรอก
"ท่านผู้บัญชาการ นำคนมาครบแล้ว"
เปี้ยนซื่อหมิงกล่าวอย่างเคารพนบนับ แล้วเดินขึ้นไปยืนอยู่เบื้องหลังอู๋ไป๋อย่างสุภาพ
อู๋ไป๋เล่นถ้วยชาในมือไปเรื่อย ๆ แล้วกวาดสายตามองคนทั้งร้อยเพียงเล็กน้อย
ตรงกันข้ามกับซีเหมินอวิ้นอี้ ที่ตาเป็นประกายวิบวับ ดูตื่นเต้นไม่น้อย ในดวงตาแทบจะเห็นสัญลักษณ์เงินทองลอยเต็มไปหมด
ชายหนุ่มชุดขาว หน้าตาหล่อเหลา ถือพัดพับในมือ ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองอู๋ไป๋แล้วโค้งคำนับ "ไป๋เทียนซุน ขอน้อมรับเคารพต่อผู้บัญชาการอู๋"
"ท่านผู้บัญชาการ คนนี้มีฉายาว่าจิ้งจอกหน้าขาว เป็นรองประมุขฝ่ายมารประมุขที่ 1 ในค่ายทหารก็เป็นรองแค่คนเดียว สูงส่งเป็นที่เคารพ ชำนาญการวางแผน ฝีมือการบำเพ็ญก็ไม่ธรรมดา อยู่ที่ครึ่งบาทมารฮ่องเต้"
เปี้ยนซื่อหมิงกระซิบบอกอู๋ไป๋
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ "คนต่อไป"
คนของห้าแดนต่างอึ้งงงงวย ยังจะมีคนต่อไปอีก? นี่คิดว่าตัวเองกำลังคัดสาวเข้าวังอยู่เหรอ?
โดยเฉพาะไป๋เทียนซุน สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง แต่ใคร ๆ ก็มองออกว่าใต้ดวงตานั้นเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ แต่เขาก็อดทนไว้ได้ ไม่พูดอะไร