"เจี่ยมี่ นายฟังฉันให้ดี ๆ ฉันไม่ได้เอาแค่ชีวิตลูกชายแกหรอกนะ ฉันจะเอาหอมารทมิฬทั้งหมดไปฝังตามพวกนางสองคน"
"แต่แกสบายใจได้ ฉันจะยังไม่ฆ่าลูกชายแกตอนนี้ ฉันจะให้มันเป็นตายทั้งเป็น"
อู๋ไป๋พูดจบก็บีบมือถือจนแตกละเอียด
เขามองไปที่เจี่ยเฉิน หรือก็คือชายชุดขาว แล้วเอ่ยเย็นชาว่า "ความไม่ยอมรับที่ไร้ค่าของแก ไม่ได้แค่ทำร้ายเพื่อนฉัน แต่ยังทำร้ายตัวแกเองกับหออสูรทมิฬด้วย"
"ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าในโลกนี้จะมีคนโง่เง่าเต่าตุ่นอย่างแกอวดอยู่ได้ ไอ้เศษสวะอย่างแกมีชีวิตอยู่ก็แค่เปลืองอากาศ"
"ฉันจะทำให้พวกแกสองคนรู้ว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกไม่ใช่ความตาย แต่เป็นการอยากเป็นก็เป็นไม่ได้ อยากตายก็ตายไม่ลง"
ขณะนั้นเอง มีแสงไฟหลายสายปรากฏขึ้นในระยะไกล
เฉินเป้าพาคนมาถึงแล้ว
"ท่านอู๋"
เฉินเป้ามองชิ้นเนื้อเต็มพื้น ก็อดตัวสั่นเยือกไม่ได้
"เฉินเป้า ฉันฝากสองคนนี้ไว้กับนาย มีข้อแม้เดียวคือ ฉันต้องการให้พวกมันเป็นตายทั้งเป็น แต่ห้ามตายจริง ๆ"
เฉินเป้าพยักหน้า "ท่านอู๋วางใจได้ รับรองให้พอใจแน่"
เรื่องอื่นอาจไม่ถนัด แต่การทรมานคนพวกเขามืออาชีพ
อู๋ไป๋ดึงเขาออกไปด้านข้าง กระซิบกำชับสองสามประโยค
การให้สองคนนี้เป็นตายทั้งเป็นเป็นด้านหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดคือต้องง้างปากพวกมันถามที่ตั้งหอใหญ่ของหออสูรทมิฬออกมา
"ท่านอู๋วางใจได้ ผมเข้าใจ จะต้องงัดปากพวกมันให้ได้แน่"
"จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย ทำความสะอาดด้วย อีกอย่าง คนที่ฉันให้นายตามหา ให้ตามหาต่อ ต้องหาเธอให้เจอให้ได้"