อู๋ไป๋ดวงตาเย็นชา ใจกลางเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พลุ่งพล่าน
โชคชะตาช่างแปรปรวน
ซ่างกวนหมิงเยว่กับน้องสาวแค่อยากใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา พวกเธอทำอะไรผิด?
เขายังจำได้จนถึงวันนี้ วันที่พวกเธอสามพี่น้องได้อิสรภาพ รอยยิ้มบนใบหน้านั้นสดใสเพียงใด
แต่ตอนนี้ สองคนเสียชีวิต หนึ่งคนบาดเจ็บและไม่ทราบชะตากรรม
ฟ้ากลั่นแกล้งพวกเธอเกินไปแล้ว
อู๋ไป๋มองชายชุดขาวที่หดตัวอยู่ตรงหน้า รู้สึกเสียดายแทนซ่างกวนหมิงเยว่กับน้องสาว ตายด้วยน้ำมือของคนไร้ค่าเช่นนี้ ช่างไม่คุ้มค่าเลย
พวกเธอรักสวยรักงามขนาดนั้น แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นศพไหม้ดำสองร่าง คงตายอย่างไม่ยอมจำนนเป็นแน่
“ใครฆ่าพวกเธอ?”
ชายชุดขาวตัวสั่นงันงก ชี้ไปที่ชายชราข้าง ๆ พลางร้องไห้ฟูมฟาย: “พวกเขาเป็นคนลงมือเอง ไม่เกี่ยวกับผม จริง ๆ นะ ไม่เกี่ยวกับผมเลย”
ชายชราหน้าซีดเผือด เผยรอยยิ้มขมขื่น
ตั้งแต่เด็กหนุ่มจองหองผู้เป็นนายน้อยของพวกเขาตัดสินใจมาที่เมืองจิ้นเจียง พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงวันนี้แล้ว
อู๋ไป๋โน้มตัวลง ใช้มือข้างหนึ่งบีบคอชายชรา ยกเขาลอยกลางอากาศ
ชายชราเหมือนกระสอบป่านเก่า ๆ ดิ้นรนอย่างช่วยไม่ได้ในมือของอู๋ไป๋
ดวงตาของอู๋ไป๋แดงก่ำ: “ทำไม? พวกเธอแค่อยากมีชีวิตที่ดี ทำไมต้องฆ่าพวกเธอ?”
อู๋ไป๋หดห้านิ้ว บีบจนกระดูกลำคอของชายชราดังก๊อก ๆ
“ปัง!”
อู๋ไป๋ชกหมัดเดียว ทำลายตันเถียนของชายชราจนแตกกระจายโดยตรง
ชายชราส่งเสียงร้องโหยหวนน่าอนาถ พลังฝึกปรือถูกทำลาย จิตวิญญาณทั้งหมดเหมือนถูกดูดออกไป กลายเป็นอ่อนแอและแก่ชราในพริบตา