สิบวันผ่านไปในพริบตา
ซ่างกวนอวี่เฟยก็ยังไร้ข่าวคราว เหมือนระเหยหายไปจากโลกมนุษย์
อู๋ไป๋สั่งยุติการค้นหา
สิบวันแล้วไม่มีข่าว จะค้นหาต่อไปก็ไร้ประโยชน์
ตอนนี้สถานการณ์ของซ่างกวนอวี่เฟยมีเพียงสองแบบ หนึ่งคือเธอยังมีชีวิตอยู่ และปลอดภัยดี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างจึงติดต่อเขาไม่ได้
อีกกรณีหนึ่งคือเธอตายแล้ว ไม่เหลือซากศพ จึงไม่มีใครพบเจอ
อู๋ไป๋ค่อนข้างเอนเอียงไปทางกรณีแรก
เฉินเป้าสอบสวนเจี่ยเฉินแล้ว ตามคำพูดของเจี่ยเฉิน ตอนนั้นลูกน้องของเขาไล่ล่าแต่ซ่างกวนอวี่เฟยหนีไปได้
ในเมื่อเธอไม่ตกไปอยู่ในมือของเจี่ยเฉิน นั่นก็พิสูจน์ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
ที่เธอไม่ติดต่อเขา อาจเป็นเพราะไม่มีทางเลือก หรืออาจเป็นเพราะตัวเธอเองไม่อยากติดต่อ
ขอเพียงเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ช้าก็เร็วต้องได้เจอกันอีก
อู๋ไป๋เตรียมพร้อมจะไปเวียดนาม
หอใหญ่ของหออสูรทมิฬ ก็ถึงเวลาต้องถูกทำลายล้าง
"คุณสามี พรุ่งนี้คุณจะไปเวียดนามแล้วเหรอคะ"
อู๋ไป๋จับมือเธอเบาๆ "วางใจ สิ่งที่สัญญากับเธอไว้ฉันจำได้หมด"
ดวงตาสุกใสของหลินตั้นจวงฉายแววกังวลที่ปิดไม่มิด เพราะครั้งนี้อู๋ไป๋ต้องไปต่างประเทศ และยังต้องเผชิญหน้ากับหอใหญ่ของหออสูรทมิฬอีก
อู๋ไป๋บีบมือเนียนนุ่มของเธอ ลูบไล้เบาๆ พลางพูดว่า "อีกไม่กี่วันก็วันเพ็ญเดือนอ้ายแล้ว เป็นวันรวมญาติพรั่งพร้อม"
หลินตั้นจวงมีประกายดีใจในแววตา "คุณสามี คุณว่าจะค่อยไปเวียดนามหลังวันเพ็ญเดือนอ้ายแล้วหรือเปล่าคะ"