หลินตั้นจวงตะลึงไปหมดแล้ว
นี่หมายความว่า อ๋องหวงเป็นมังกรจริง ๆ งั้นเหรอ?
ไอคิวของเธอสูงกว่า 200 ตลอด หล่อนเชื่อมาตลอดว่าตัวเองก็ฉลาดไม่เบา แต่ตอนนี้กลับไม่รู้ว่าควรตอบสนองยังไง?
แต่อู๋ไป๋มีปฏิกิริยาแล้ว ร่างของเขากระเด็นออกไปเหมือนว่าวขาดสาย พร้อมกับร้องเสียงหลง แล้วก็ร่วงลงสู่พื้นเร็วขึ้น
ตู้ม!
อู๋ไป๋ทั้งร่างจมลงไปในพื้น
แล้วอู๋ไป๋ก็ลอยขึ้นมาอีกที พื้นดินทิ้งรอยเป็นรูปคนไว้
คราวนี้ลอยสูงขึ้นไปหลายสิบเมตร ราวกับนกยักษ์ที่ไร้การควบคุม คราวนี้เอาหัวลงเท้าขึ้นพุ่งตรงลงมา
ฟึ่บ! ท่อนบนของอู๋ไป๋ปักหลบลงไปในพื้นดิน เหลือแค่ขาสองข้างยื่นออกมาดิ้นพราด ๆ
จากนั้น อู๋ไป๋ก็ถูกถอนออกมาจากดินราวกับหัวไชเท้า ช่วงบนยังติดดินก้อนใหญ่มา
"ตู้ม!"
อู๋ไป๋กระแทกพื้นอีกครั้ง คราวนี้หงายหลังขึ้นฟ้า
"เฒ่าอ๋อง เลิกเล่นได้แล้ว! ให้เกียรติผมบ้างต่อหน้าเมีย" อู๋ไป๋ร้องลั่น
อ๋องหวงพูดเรียบ ๆ ว่า "ถ้าแกไม่พูด เมียแกจะรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"
อู๋ไป๋ "..."
แต่หลินตั้นจวงรู้แล้ว อ๋องหวงกำลังรังแกสามีของเธอ นี่จะทนได้ยังไง?
เธอไม่ลังเล ยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือใส่ไปทางอ๋องหวง
แต่กลับฟาดได้แค่ความว่างเปล่า
ท่วงท่านี้ดูเหมือนจะแสดงไปแค่ในใจของเธอรอบเดียวเท่านั้น!
เพราะเธอพบว่าตัวเองสูญเสียการควบคุมไปหมดแล้ว เหมือนหุ่นเชิด แม้แต่นิ้วเดียวก็ขยับไม่ได้
ตูมมมม!
ภูเขาใหญ่ตระหง่านลูกหนึ่งที่อยู่ไกล ๆ ถูกถอนรากถอนโคน ลอยขวางฟ้ามา หยุดอยู่เหนือร่างของอู๋ไป๋ เหมือนจะร่วงลงมาโดยตรง