“เชอะ แกคิดว่าฉันเป็นแกหรือไง มีของดีแล้วชอบแอบซ่อน”
อู๋ไป๋รู้สึกผิดเล็กน้อย ซีเหมินอวิ๋นอี้รู้เรื่องหินวุ่นวายวิญญาณแล้วหรือเปล่า?
แต่ตอนนั้นเขาก็จนปัญญา จำเป็นต้องทำ
ว่าแล้ว คนเราจะทำเรื่องไม่ดีไม่ได้ เพราะเดี๋ยวจะรู้สึกผิด
“หยุดพูดไร้สาระ! ส่งเสี่ยวชิงกลับบ้านอย่างปลอดภัย”
ซีเหมินอวิ๋นอี้พยักหน้า “แกทำตัวเหมือนผู้หญิงเลย จู้จี้จุกจิก”
อู๋ไป๋: “...”
“ไอ้โง่ เห็นกำปั้นขนาดหม้อดินมั้ย?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองเขาอย่างระแวดระวัง “เฒ่าอู๋ มีแต่คนที่สมองว่างเปล่าเท่านั้นที่เจอปัญหาก็คิดแต่จะใช้กำลัง แกดูไม่ใช่คนโง่สมองว่างเปล่า”
อู๋ไป๋: “...”
“ไอ้โง่ ข้าเห็นว่าแกลิ้นเหมือนมีเขี้ยวมากขึ้นทุกวัน มาถอนฟันให้ข้าดูซี่ ว่าแกมีเขี้ยวหมาหรือเปล่า?”
ซีเหมินอวิ๋นอี้: “...ไสหัวไป! ลาก่อน ข้าจะรอเจ้าที่เมืองจิ้นเจียง เสี่ยวชิง ตามมา”
ชิงหลวนตัวแข็งทื่อ ไม่ขยับ
อู๋ไป๋เห็นดังนั้นจึงพูดว่า “เสี่ยวชิง เจ้ากลับบ้านกับไอ้โง่ก่อน ข้ามีธุระต้องไป...”
ยังพูดไม่ทันจบ ชิงหลวนก็ทะยานขึ้นฟ้า
ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้ม “ข้ายังนึกว่าเขาไม่อยากไปกับข้า ที่แท้ก็ตอบสนองช้าเอง ลืมไปว่าสมองเขาไม่ปกติ”
“แกน่ะฉลาด รีบไสหัวไปเถอะ ไอ้คนฉลาด” อู๋ไป๋ด่าไปยิ้มไป
ซีเหมินอวิ๋นอี้โบกมือลา แล้วพาชิงหลวนไป
อู๋ไป๋มองไปทางหลินตั้นจวง “พวกเราไปกันเถอะ”
“สามี เธอจะพาฉันไปพบใครคะ?”
“มังกรตัวสุดท้ายบนโลก”
“หา?” หลินตั้นจวงอ้าปากค้าง