วินาทีนี้ หลินตั้นจวงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าชีวิตของทุกคนที่นี่อยู่ในกำมือของนาง
เพียงคำเดียว คนพวกนี้ต้องตายหมด
อ๋องอ๋องชี้นิ้วไปข้างหนึ่ง พลางตะโกนลั่นว่า "จอมมาร คนที่ฆ่าอู๋ไป๋คือเขา"
หลินตั้นจวงมองตามทิศทางที่อ๋องอ๋องชี้ นางเห็นมั่วเหยียน
มั่วเหยียนคุกเข่าอยู่กับพื้น "จอมมาร คนที่ฆ่าอู๋ไป๋คือมนุษย์ ไม่เกี่ยวกับข้า"
อ๋องอ๋องหัวเราะเย็น "การตายของอู๋ไป๋ล้วนเกิดจากเจ้า"
"เจ้าต่างหากที่ฆ่าอู๋ไป๋!" มั่วเหยียนคำราม
มั่วเหยียนมองไปยังหลินตั้นจวง "ขอจักรพรรดินีมารทรงนำพวกเรา บุกกวาดล้างพวกมันให้หมดสิ้น เพื่อล้างแค้นให้อู๋ไป๋"
"ตูม!"
ไอมารมหาศาลพวยพุ่งออกจากร่างของหลินตั้นจวง
ผู้แข็งแกร่งเผ่ามารนับพันที่อยู่เบื้องหลังนางกลายเป็นละอองเลือดในพริบตา ธงศึกแหลกสลายเป็นผงธุลี
"พวกเจ้า สมควรตายทั้งหมด"
หลินตั้นจวงคำราม ยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือหนึ่งใส่ทางมั่วเหยียน
"ตูม!"
ฟ้าถล่มดินทลาย ไอมารน่าสะพรึงกลัวพัดกวาดไปไกลพันลี้ มั่วเหยียนกลายเป็นเถ้าธุลีทันที เหล่ามารนับหมื่นดับสูญสิ้น
หลินตั้นจวงมองฝ่ามือของตนเอง ความรู้สึกนี้ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก ราวกับว่าสรรพสิ่งในฟ้าดิน ชีวิตของสรรพชีวิตนับล้านล้านล้วนอยู่ในกำมือของนาง
นางอยากให้ใครตาย ผู้นั้นก็ต้องตาย
"พวกเจ้าทั้งหมดต้องชดใช้ให้กับการตายของเขา"
หลินตั้นจวงค่อย ๆ ยกมือขึ้น สะบัดกลางอากาศคราหนึ่ง
ชั่วพริบตา ภูผาถล่ม ปฐพีปริแยก ไอมารน่าสะพรึงกลัวพัดกระหน่ำ พื้นดินแตกเป็นรอยแยกอันน่าหวาดหวั่น แม็กม่าร้อนระอุพลุ่งพล่านทะลักออกมา