“พาพวกมันลงไปข้างล่าง”
โม่ซิงเยวสั่งการให้คนพาซีเหมินอวิ๋นอี้กับอีกสองคนกลับไป ส่วนตัวเธอเองออกตามหาอู๋ไป๋
เธอมั่นใจเต็มร้อย ด้วยระดับการฝึกฝนและความเร็วของเธอ การไล่ตามอู๋ไป๋ให้ทันไม่ใช่เรื่องยาก
เธอมองไม่ทะลุระดับฝีมือของชิงหลวน แต่คิดว่าคงไม่แข็งแกร่งมากนัก ยังต้องพยุงคนอีกหนึ่ง เธอจึงควรวิ่งไม่เร็ว
แต่ความจริงคือ เธอดูถูกชิงหลวนเกินไป
โม่ซิงเยวไล่ตามมาจนถึงชายทะเล แต่ร่องรอยของชิงหลวนกับอู๋ไป๋หายไปแล้ว
ผิวน้ำทะเลมีเลือดแดงฉ่ำเป็นบริเวณกว้าง น่าจะเป็นเลือดของสัตว์ทะเล
โม่ซิงเยวส่งเสียงฮึดฮัวในลำคอ แล้วพุ่งออกไปทันที ก้าวเท้าลอยเหนือผิวน้ำ
“ปัง!”
ทันใดนั้นน้ำทะเลระเบิดออก สัตว์ทะเลตัวยาวกว่าสิบเมตรรูปร่างคล้ายฉลามพุ่งทะยานขึ้นจากผิวน้ำ ตัวใหญ่โตดั่งภูเขา อ้าปากกว้างเต็มไปด้วยเขี้ยวงอกงามกลืนกินเข้ามา
โม่ซิงเยวขมวดคิ้ว ปล่อยมือออกไปรวดเร็วดั่งสายฟ้า
เปรี้ยะ! พลังลมปราณยาวหลายเมตรพุ่งออกไป คมดั่งพลังดาบ ฟันสัตว์ทะเลขาดเป็นสองท่อน
ทันทีนั้น เลือดกระจายเป็นวงกว้าง
เพียงชั่วอึดใจ ผิวทะเลเดือดพล่าน
สัตว์ทะเลนับไม่ถ้วนดันตัวขึ้นจากก้นทะเล เริ่มแย่งกินซากศพ
โม่ซิงเยวก้าวเท้าบนผิวทะเล พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปทางตะวันตก ความเร็วสูงลิ่ว
ขณะเดียวกัน ชิงหลวนพาอู๋ไป๋พุ่งทะยานอยู่เหนือผิวทะเลเช่นกัน
อู๋ไป๋หมดสติ ผิวกายแดงชาดดั่งเลือด อุณหภูมิร่างกายสูงจนน่าขนลุก
ทันใดนั้น วงล้อสีครามหลายวงพุ่งออกจากร่างชิงหลวน
“ปัง!”
สัตว์ทะเลตัวใหญ่ดั่งภูเขา หน้าตาดุร้ายน่าสะพรึง ดีดตัวขึ้นจากน้ำ อ้าปากกว้างเต็มไปด้วยเขี้ยวพุ่งเข้าใส่ชิงหลวน