โม่ซิงเยว่ยิ้มหวาน เอ่ยว่า “ใช่แล้ว เมื่อกี้ก็บอกเจ้าแล้วนี่ ว่าข้าใส่ยาลงในชามเหล้าของเจ้า”
“……บัดซบ! หญิงอำมหิต เจ้ากล้าวางยาเหลาอู๋” ซีเหมินอวิ่นอี้ในมือมีประกายเย็นวาบ กุ่ยเหรินปรากฏขึ้น ชี้ไปที่โม่ซิงเยว่พลางตะโกน “เอายาถอนพิษออกมา”
โม่ซิงเยว่ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย “ไม่มียาถอนพิษ ถ้าจะเอายาถอนพิษให้ได้ ก็ต้องเป็นข้านั่นแหละ”
ซีเหมินอวิ่นอี้งุนงง “หมายความว่าอย่างไร”
โม่ซิงเยว่ยิ้มพิลึกพิลั่น
อาธีน่าก็เบิกตากว้าง “ที่เจ้าใส่ลงไปไม่ใช่ยาพิษ แต่เป็นยากระตุ้นกำหนัดหรือ”
โม่ซิงเยว่ยิ้มแต่ไม่ตอบ
ซีเหมินอวิ่นอี้กับมู่จิ่วโจวตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง
อู๋ไป๋ถึงกับอึ้งไปเลย
หญิงผู้นี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว อีกทั้งยังเป็นความประมาทของตนเอง ที่นึกไม่ถึงว่าในเหล้าจะมียา
เขารู้สึกราวกับจะมอดไหม้ หายใจถี่ รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
อู๋ไป๋รีบนั่งขัดสมาธิ ตั้งสมาธิออกแรงกดทับฤทธิ์ยา แต่จนปัญญาที่สุดก็คือ ยานี้กลับขับออกมาไม่ได้ แถมพอออกแรงกด ยังแพร่กระจาย รุนแรงขึ้นอีก
โม่ซิงเยว่ฉีกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้าจะช่วยเขาถอนพิษ”
ถอนพิษ? อู๋ไป๋โดนยากระตุ้นกำหนัด จะถอนพิษยังไงก็พอเดาออก
“ข้าว่าเจ้าหญิงนี่หน้าด้านจริงๆ อยากได้เรือนร่างเหลาอู๋ถึงกับวางยาให้เขา เจ๋งจริง”
ซีเหมินอวิ่นอี้เต็มไปด้วยถ้อยคำเยาะเย้ย “แต่ว่า เหลาอู๋น่ะไม่แลพวกเจ้าหรอกนะ อย่าได้แตะต้องขนเส้นไหนของเขาเชียว”
โม่ซิงเยว่ไม่สนใจแม้แต่น้อย “พวกเจ้านี่หน้าไหว้หลังหลอกกันจริง เรื่องชายหญิงน่ะเป็นเรื่องธรรมชาติ หาใช่เรื่องน่าอับอายแต่อย่างใดไม่ ยาที่ข้าให้เขาไม่เหมือนยากระตุ้นกำหนัดทั่วไป ถ้าไม่ได้ร่วมกายกัน ก็จะโดนไฟราคะเผาจนเส้นเอ็นขาดหมด”