"อู๋ไป๋ ถ้าเจ้ากล้าไป ข้าจะฆ่าเขาทันที"
มั่วซิงเยวี่ยชี้ไปที่ชิงลวนแล้วพูด
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา "แม่ทัพมั่ว เจ้าประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว เสี่ยวชิงแม้จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า แต่ถ้าเจ้าคิดจะฆ่าเขา ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องชดใช้ด้วยราคาที่แสนสาหัส"
"ยิ่งกว่านั้น ถ้าเจ้าทำร้ายเขาแม้แต่เส้นผม ข้าสาบานว่าเจ้าและกองทัพสามสิบล้านของเจ้าจะต้องฝังร่างอยู่ในทะเลสวรรค์อสูร"
มั่วซิงเยวี่ยหัวเราะคิกคัก "สมกับเป็นผู้ชายที่ข้าต้องการจริง ๆ ช่างหยิ่งผยองเสียจริง ข้าชอบ"
พูดพลาง จู่ ๆ นางก็ถอดเสื้อคลุมสีแดงด้านนอกออก เผยให้เห็นรูปร่างที่งดงามเย้ายวน
"อู๋ไป๋ อยากเห็นข้างในข้าใส่ชุดอะไรไหม?"
มั่วซิงเยวี่ยแลบลิ้นเลียริมฝีปากสีแดง ใบหน้าเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน
"ตูม!"
คลื่นความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวกระจายออกมาจากท้องน้อย ทำให้อู๋ไป๋เกือบสูญเสียสติสัมปชัญญะในชั่วพริบตา
ในยามนี้ ผู้หญิงสำหรับเขาคือทั้งยาถอนพิษและยาพิษร้ายแรง
มั่วซิงเยวี่ยค่อย ๆ ยื่นมือออกมา ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าแนบเนื้อ เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนกลมกลึง
อู๋ไป๋หายใจหอบถี่ ดวงตาแดงก่ำ
...เชี่ย! ผู้หญิงคนนี้จิตใจอำมหิตเกินไปแล้ว
ตอนนี้อู๋ไป๋อาจกล่าวได้ว่าเต็มไปด้วยตัณหาราคะ สุมอยู่ในกองไฟแห่งราคะ
การกระทำของมั่วซิงเยวี่ยเป็นเหมือนการสาดน้ำมันใส่กองไฟอย่างไม่ต้องสงสัย
สติของอู๋ไป๋กำลังพังทลายลงทีละน้อย
"อู๋ไป๋ เพียงเจ้ามา ข้าก็เป็นของเจ้า ให้เจ้าทำตามใจได้ทุกอย่าง"
น้ำเสียงของมั่วซิงเยวี่ยเต็มไปด้วยมนต์สะกด