เถาจิ่วเสียงหันกลับมามอง เห็นจีเซ่อถูกตบจนเป็นก้อนเนื้อเละ ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
อู๋ไป๋มองเขาด้วยแววตาเย็นชาไร้อารมณ์ พูดเรียบๆ ว่า "สำนักอินซาน วันนี้พวกแกอย่าหวังจะมีใครรอดออกไป"
เถาจิ่วเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "ลงมือเดี๋ยวนี้"
ผู้แข็งแกร่งขั้นสวรรค์ทั้งสี่ที่ดันประตูมิติอยู่ รีบหยิบลูกแก้วโลหิตสองลูกออกมา ถวายบูชาแก่ประตูมิติทันที
ประตูมิติดูดซับลูกแก้วโลหิตทั้งสองลูก ด้านหนึ่งพลันกลายเป็นเหมือนผิวน้ำ ระลอกคลื่นปั่นป่วน แสงสีดำกระจายตัวอย่างรวดเร็ว ปกคลุมพื้นที่หลายสิบเมตรในพริบตา
อู๋ไป๋หน้าดำคร่ำเครียด ลูกแก้วโลหิตสองลูก พวกไอ้สัตว์นี่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไปอย่างน้อยก็เป็นพันคน
เถาจิ่วเสียงและพวกมารวมตัวกัน ต่างยิ้มเยาะอย่างโหดเหี้ยมมองอู๋ไป๋
"อู๋ไป๋ ไม่คิดเลยใช่ไหม ประตูมิติที่แกต้องการ สุดท้ายจะกลายเป็นมีดเชือดคอแขวนอยู่เหนือหัว"
เถาจิ่วเสียงหัวเราะอย่างบิดเบี้ยว ไม่เห็นท่าทีนอบน้อมถ่อมตนเหมือนก่อนหน้านี้อีกเลย
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจัด "พวกไอ้หลานนี่ สมควรตายจริงๆ เฒ่าอู๋ เราฆ่าพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว"
ลูกแก้วโลหิตสองลูก คาดเดาได้ว่าต้องมีคนตายไปไม่น้อยแน่
เถาจิ่วเสียงยิ้มเหี้ยม "ฆ่าพวกเรา? อู๋ไป๋ ซีเหมินอวิ๋นอี้ พวกแกเองยังเอาตัวไม่รอด ยังคิดจะฆ่าพวกเราอีก? ข้าแนะนำให้พวกแกคิดเสียใหม่ ว่าจะเอาชีวิตรอดยังไงดีกว่า"
"อู๋ไป๋ แกนี่โง่จริงๆ เลือกที่นัดพบใกล้วังมังกรอัคคี คราวนี้ไม่ใช่แค่แกต้องตาย วังมังกรอัคคีก็จะไม่เหลือแม้แต่ซากหญ้า"