สองฝ่ามือที่เยว่ซูเสี่ยงปล่อยออกไปด้วยกำลังทั้งหมด ทำให้ลูกน้องของกู่เจี้ยนเฟิงถอยไปชั่วคราว
"ศิษย์ทุกคนฟังคำสั่ง ตามผู้อาวุโสที่สองเข้าไปในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์"
เยว่ซูเสี่ยงตะโกนลั่น
เยว่เหลียนชานก็ตะโกนตาม "ทุกคน ตามฉันมา"
ศิษย์วังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์ทำตามคำสั่ง ถอนตัวมุ่งหน้าสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์
เยว่ซูเสี่ยงนำผู้อาวุโสไม่กี่คนอยู่ท้ายกอง
ลูกน้องของกู่เจี้ยนเฟิงเห็นดังนั้นจึงเริ่มไล่ล่า
ความเร็วของศิษย์วังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์ต่างจากพวกนี้ราวฟ้ากับเหว
แต่พอดีจังหวะนั้นเอง กู่เจี้ยนเฟิงกลับยืนมือขึ้นโบก
ลูกน้องของเขาหยุดทันที
"สถานที่ศักดิ์สิทธิ์?" กู่เจี้ยนเฟิงเกิดความสนใจในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์นี้
สำหรับหนึ่งองค์กร สถานที่ศักดิ์สิทธิ์คือหัวใจ
เขาเดาว่าข้างในต้องมีสมบัติล้ำค่าแน่นอน
กู่เจี้ยนเฟิงมองศิษย์วังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์ที่หนีกระเจิงอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าเผยความเหยียดหยาม
เขาพาคนตามไปอย่างไม่รีบไม่ร้อน
"พวกเจ้าก็ถอยไปได้ เดี๋ยวฉันขวางพวกมันเอง"
เยว่ซูเสี่ยงบอกผู้อาวุโสข้างกาย
"ประมุข เราจะอยู่ด้วยกัน"
"ถอย! นี่คือคำสั่ง"
เยว่ซูเสี่ยงตวาด แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่ใช่คู่มือของกู่เจี้ยนเฟิงแม้แต่หนึ่งเดียว คนอื่นที่เหลืออยู่ก็เท่ากับมาส่งชีวิต
ผู้อาวุโสทั้งหลายกัดฟัน หันหลังพุ่งไปอย่างรวดเร็ว
เยว่ซูเสี่ยงหยุดยืนอยู่ตรงนั้น
"ไอ้แก่ ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้ามีอะไร?"
กู่เจี้ยนเฟิงถาม
เขาไม่รีบลงมือ ในสายตาเขา คนของวังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นแค่ปลาบนเขียง หนีพ้นมือเขาไม่ได้