ร่างของซีเหมินหยุนอี้พร่างเลือนหายไป
เยว่เหลียนซานและคนอื่น ๆ ตาค้างไปทั้งแถว ไม่คิดว่าแม้แต่ความเร็วของซีเหมินหยุนอี้จะน่ากลัวขึ้นถึงเพียงนี้
หลินตั้นจวงยิ้มแล้วเข้าไปทักทายบรรดาผู้อาวุโสแห่งวังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์
"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย ออกไปข้างนอกกันเถอะ มีอู๋ไป๋อยู่ คนจากแดนเซียนไม่มีทางสร้างคลื่นอะไรได้หรอก"
เยว่เหลียนซานพยักหน้า ทุกคนอยากเห็นว่าตอนนี้อู๋ไป๋เก่งขึ้นถึงขั้นไหนแล้ว
ภายนอกสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ลูกน้องของกู่เจี้ยนเฟิงยังคงค้นหาอยู่ทั่วบริเวณ
แต่หาไม่เจอสักที
สีหน้าของกู่เจี้ยนเฟิงเริ่มหมั่นไส้ขึ้นเรื่อย ๆ
"พวกปลาเล็กปลาน้อยพวกนี้ ซ่อนกันลึกชะมัด ไปเผาอาคารของวังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์ให้หมด ฉันไม่เชื่อว่าจะหาพวกมันไม่เจอ"
คำพูดของกู่เจี้ยนเฟิงเพิ่งจบลง ต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ ก็แตกร้าวออกกลางลำ ปรากฏเป็นวงล้อแสงสีรุ้ง
จากนั้น ร่างสองคนก็ก้าวออกมาจากวงล้อนั้น
ดวงตาของกู่เจี้ยนเฟิงแลบแสงริษยา ชายหนุ่มที่นำหน้ามาน่ะหล่อเกินกว่าจะรับได้จริง ๆ
ใครบอกว่ามีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่ริษยา ผู้ชายก็ริษยาได้เหมือนกัน "เฮ้ ฉันนึกว่าพวกแกซ่อนอยู่ไม่กล้าออกมาซะอีก มีความกล้าอยู่บ้างนี่นา"
กู่เจี้ยนเฟิงหัวเราะเยาะ
เขาคิดว่าสองคนนี้เป็นคนของวังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์ "เฮ้เหี้ยอะไรของแก ปลาเล็กปลาน้อยกี่ตัว กล้ามาอวดอำนาจตรงนี้? รึงั้นผู้ใหญ่ของแดนเซียนพวกแกไม่เคยบอกไว้เหรอว่า มาถึงโลกให้ทำตัวเป็นไอ้หลานเสียหน่อย จะได้มีอายุยืนยาว"
ซีเหมินหยุนอี้มองกู่เจี้ยนเฟิงกับพวกอย่างไม่ใยดี ปลาเล็กปลาน้อยพวกนี้ตอนนี้เขาไม่เหลียวแลเลย "ผู้ใหญ่พวกแกก็ไม่รับผิดชอบชะมัด ให้กำเนิดลูกแล้วไม่สอนลูก สุดท้ายต้องให้ท่านปู่ซีเหมินของแกสอนมารยาทให้เอง ครู่นี้เก็บค่าเรียนด้วยนะ ฉันไม่ใช่พวกสอนฟรี"