"นั่นคือหยดเลือดของราชันแห่งเผ่ามาร"
อ๋าวหวงเหลือบมองหลินตั้นจวง น้ำเสียงเรียบเฉย "ดูดซับเลือดมารในบ่อนี้ให้หมด จะช่วยให้เจ้ากลายร่างเป็นราชันแห่งเผ่ามาร เมื่อถึงตอนนั้น เส้นเอ็นและกระดูกของเจ้าจะเปลี่ยนไป สามารถรับพลังของไข่มุกอสูรได้ถึงสามเม็ด"
"ตอนนี้ ข้าจะถ่ายทอดวิชามารสวรรค์ให้เจ้า ส่วนจะเข้าใจได้มากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์และโชควาสนาของเจ้าเอง"
วิธีถ่ายทอดวิชาของอ๋าวหวงนั้นง่ายกว่าของอู๋ไป๋อีก เพียงแค่ชี้นิ้ว สัญลักษณ์ที่อ่านยากซับซ้อนก็พุ่งออกจากปลายนิ้ว ทะลวงเข้าสู่หว่างคิ้วของหลินตั้นจวง
หลินตั้นจวงรู้สึกเพียงว่ามีวิชามารทะลวงสวรรค์เพิ่มเข้ามาในสมอง ราวกับมันอยู่ในความทรงจำของเธอมาโดยตลอด อยากจะลืมก็ลืมไม่ลง
"ท่านผู้อาวุโสอ๋าวหวง ข้าต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?"
อ๋าวหวงกล่าวอย่างเรียบเฉย "ข้าให้เวลาเจ้าสิบเดือน"
หลินตั้นจวงตกใจ "แต่สามีของข้าจะมารับข้าอีกสิบวันแล้วนะ"
"มิติแห่งนี้ต่างจากโลกภายนอก เวลาหนึ่งเดือนที่นี่เทียบเท่ากับหนึ่งวันข้างนอก"
หลินตั้นจวงประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะมีสถานที่เช่นนี้อยู่จริง
ในเวลาเดียวกันเธอก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดอ๋าวหวงจึงให้อู๋ไป๋มารับเธอในอีกสิบวัน
"ไปเถอะ!"
หลินตั้นจวงพยักหน้าเล็กน้อย "ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสอ๋าวหวง!"
อ๋าวหวงรับคำในลำคอ แล้วโบกมือเบา ๆ หลินตั้นจวงก็ลอยตัวออกไป ตกลงในบ่อเลือดนั่น
ทันทีที่แตะบ่อเลือด บ่อเลือดทั้งบ่อก็เดือดพล่าน
หลินตั้นจวงรู้สึกราวกับตกลงไปในสระลาวา เลือดมารในบ่อเลือดเหมือนจะเผาเธอให้กลายเป็นเถ้าถ่าน