แต่สุดท้ายก็เฝ้ารออย่างว่างเปล่า
รออยู่หลายชั่วโมง อ๋าวหวงกลับไม่สนใจเขาเลย
อู๋ไป๋โกรธมาก เดือดดาลจนสุดจะทน แต่ก็จนปัญญา
อ๋าวหวงบอกว่าอีกสิบวันจะมารับหลินตั้นจวง
เช่นนั้นอีกสิบวันเขาค่อยมาใหม่
หากอ๋าวหวงกล้าทำอะไรกับหลินตั้นจวงจริง ๆ เขาก็จะให้อ๋าวหวงรู้ซึ้งถึงผลลัพธ์ของการกระทำนั้น
อู๋ไป๋จากไปแล้ว
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากวังมังกรอัคคี ช่วงไม่กี่วันที่เหลือ เขาจะอยู่ที่วังมังกรอัคคีตลอด
หยวนเหิงกำลังดำเนินงานราชการอยู่
ทันใดนั้นเอง มองเห็นเงาร่างหนึ่งโผล่มาเบื้องหน้า ทำให้เขาตกใจสะดุ้งโหยง
ตัวเขาเองตอนนี้มีขั้นพลังขั้นเทพขั้นต้นแล้ว แต่ตอนอีกฝ่ายปรากฏตัวกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
พอมองชัด ๆ ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
ที่แท้ก็อู๋ไป๋ ตื่นตระหนกไปเอง
“มาได้ไงเนี่ย ไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลย โผล่มาเหมือนผีเลยนะ”
หยวนเหิงลุกขึ้นยืน เชิญอู๋ไป๋นั่งลง แล้วรินน้ำชาให้แก้วหนึ่ง
“มู่มู่ล่ะ”
อู๋ไป๋อ้าปาก แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
...บัดซบ! ไอ้ปลาไหลเฒ่าบ้าเอ๊ย
หยวนเหิงเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมไม่พูดล่ะ”
เขาอยากไม่พูดรึ นี่พูดไม่ออกต่างหาก
อู๋ไป๋หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความแถวหนึ่ง แล้วยื่นให้หยวนเหิงดู
หยวนเหิงกวาดตามอง ก็ตะลึงงัน ที่อู๋ไป๋เขียนคือ: คออักเสบ พูดไม่ได้
“แกกำลังล้อฉันเล่นรึไง”
หยวนเหิงยอมตายก็ไม่เชื่อหรอก ขั้นพลังระดับอู๋ไป๋ แล้วจะมาคออักเสบได้ไง นี่มันบ้าบอชัด ๆ
อู๋ไป๋กลอกตาใส่ ลบข้อความทิ้ง แล้วพิมพ์ใหม่แถวหนึ่งยื่นให้หยวนเหิงดู...คอหอยได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถพูดได้
“คอแกได้รับบาดเจ็บหรือ”