"วางใจเถอะ! เขาไม่เป็นไร"
เหมือนจะรู้ถึงความร้อนใจของหลินตั้นจวง อ๋าวหวงก็กล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย
หลินตั้นจวงมองไปที่อ๋าวหวง ทั้งเคารพและหวาดกลัว
ชายผู้นี้ น่ากลัวนัก!
"รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงเก็บเจ้าไว้"
หลินตั้นจวงครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงกล่าว "เป็นเพราะสามีของข้าหรือเปล่า"
อ๋าวหวงส่ายหน้า "เพื่อสวัสดิภาพของผองชนในใต้หล้าต่างหาก"
แววตาของหลินตั้นจวงหม่นหมองลงเล็กน้อย ผองชนในใต้หล้าเกี่ยวอะไรกับนาง ในใจของนาง ไม่มีใครสำคัญไปกว่าอู๋ไป๋
อ๋าวหวงหยิบถ้วยชาที่อยู่ตรงหน้าของหลินตั้นจวงขึ้นมา เทน้ำชาที่เย็นชืดอยู่ข้างในทิ้ง แล้วรินชาร้อนลงไปใหม่ พลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
"หน้าที่ของอู๋ไป๋คือการปกป้องผองชน เจ้าเป็นมาร แต่กลับยืนอยู่ตรงข้ามกับเขา"
หลินตั้นจวงไม่ได้แตะถ้วยชานั้น "ข้ามีสายเลือดเผ่ามาร เรื่องนี้ข้าเปลี่ยนมันไม่ได้ แต่ข้าสามารถเปลี่ยนตัวเอง ไม่ให้ยืนอยู่ตรงข้ามกับเขาได้"
"ท่านผู้อาวุโสอ๋าวหวง หากร้ายข้ายืนอยู่ตรงข้ามกับเขา ท่านจะฆ่าข้าหรือไม่"
อ๋าวหวงชะงักถ้วยชาที่กำลังยกขึ้นจรดริมฝีปาก มองนางแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ
หลินตั้นจวงยิ้ม "อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ใช่หรือไม่"
"ทำไมถึงไม่ใช่ตอนนี้"
"ด้วยระดับพลังของข้าในตอนนี้ ยังไม่อาจเป็นภัยคุกคามใด ๆ ต่อโลกนี้ได้"
อ๋าวหวงจิบน้ำชาเพียงน้อยนิด ให้พอริมฝีปากเปียก แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉย "แต่ข้าต้องการขจัดอันตรายเสียตั้งแต่ยังอยู่ในเปลมากกว่า"
ร่างของหลินตั้นจวงเกร็งตึงขึ้นมาทันที แต่ก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว
"เจ้าไม่กลัวหรือ"