อากาศหนาวเย็นแบบนี้ ถ้าได้กินซุปเนื้องูร้อน ๆ สักหม้อคงจะฟินสุด ๆ ไปเลย
อู๋ไป๋คิดไปพลาง กลืนน้ำลายดังเอื๊อกโดยไม่รู้ตัว
งูยักษ์ดำเดือดดาล การกลืนน้ำลายครั้งแรก มันคิดว่าไอ้หนุ่มมนุษย์นี่แค่ถูกความน่าเกรงขามของมันข่มจนคอแห้ง แต่การกลืนน้ำลายรัว ๆ แบบนี้มันไม่ปกติแล้ว
นอกจากนี้ สายตาของไอ้หนุ่มมนุษย์นี่มองมันราวกับกำลังมองก้อนเนื้อก้อนใหญ่
"ไอ้งูใหญ่ ย้ายตัวหน่อยได้ไหม ข้าต้องการถอนต้นไผ่หิมะไร้รอยนั่น"
อู๋ไป๋ตะโกน
งูยักษ์ดำโกรธจนระงับไม่อยู่ อ้าปากใหญ่ที่เต็มไปด้วยเขี้ยว พูดเป็นภาษามนุษย์ว่า "มนุษย์ต่ำต้อย เจ้ากล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้าข้า"
งูยักษ์ดำนี่เปิดจิตปัญญาแล้ว
อู๋ไป๋ไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย สีหน้าเย็นชาลง ขมวดคิ้วถามว่า "เจ้าเป็นเผ่ามังกรดำใช่ไหม?"
ดวงตาอันดุร้ายของงูยักษ์ดำแสดงความงุนงงอย่างมนุษย์
"ข้านึกว่าเผ่ามังกรดำจะเป็นมังกรยักษ์จริง ๆ ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นไอ้ด้วงยาวน่าขยะแขยง"
งูยักษ์ดำคำรามลั่น "เจ้ารู้ฐานะข้าด้วย? ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมยังไม่คุกเข่าคำนับ?"
อู๋ไป๋โกรธจนขำ "ไอ้ตัวหนอนน่าคลื่นไส้ เจ้านี่แหละกำลังบังคับให้ข้าต้มเจ้าเป็นซุปงู"
"ฆ่ามัน"
งูยักษ์ดำคำราม
ชายชราที่ยืนอยู่หน้างูยักษ์ ดวงตาฉายแววดุร้าย พลังทั่วร่างพลุ่งพล่านขึ้น
"ไอ้หนู ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร? จงเป็นอาหารของท่านมังกรดำเถอะ"
ชายชราหัวเราะเหี้ยม ร่างพุ่งทะยานเข้าหาอู๋ไป๋กลางอากาศ ลมปราณภายในพวยพุ่งรอบตัว น่าเกรงขามยิ่งนัก