งูเหลือมยักษ์สีดำจ้องอู๋ไป๋ด้วยดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยแววตาของมนุษย์อย่างแน่วแน่ กล่าวว่า "เจ้าต้องการเจรจาเรื่องใด"
"ข้าไม่ใช่สวี่เซียน* คงไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับเจ้า อีกอย่างเจ้าก็เป็นตัวผู้"
อู๋ไป๋กล่าวประชดประชัน รู้สึกว่าเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้คงไม่เข้าใจมุกตลกของตน จึงหมดอารมณ์ แล้วเปลี่ยนเป็นถามว่า
"ผนึกของเผ่ามังกรดำออกมาที่ไหน"
งูเหลือมยักษ์สีดำไม่ปริปาก
"พวกของเจ้าซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านจ้งเซิงหรือไม่"
งูเหลือมยักษ์สีดำยังคงเงียบ
แววตาของอู๋ไป๋เย็นชืด เขาโก่งคันศรขึ้น
"ฟิ้ว!"
ลูกศรสีดำพุ่งเข้าใส่ร่างอันมหึมาของมัน
ตูม!
เกล็ดแตกกระจาย เลือดเนื้อปลิวว่อน
งูเหลือมยักษ์สีดำตัวนี้มีขนาดไม่ต่างจากขบวนรถไฟเท่าใดนัก เกล็ดแต่ละแผ่นมีขนาดเท่าโต๊ะ แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า พลังป้องกันน่าทึ่ง
ลูกศรของเขาลงบนร่างงูยักษ์ แรงสังหารไม่รุนแรงนัก
งูเหลือมยักษ์สีดำพลันเดือดดาล เปล่งเสียงขู่ทุ้มต่ำ จนหิมะบนยอดไม้ในป่าโดยรอบร่วงหล่นลงมาเสียงดัง
มันอ้าปากกว้างดุจอ่างเลือด ภายในปากมีพลังสีดำกำลังรวมตัวกัน บีบอัดเป็นลูกบอลพลังงานสีดำขนาดมหึมาในชั่วพริบตา
มันอ้าปากพ่น ลูกบอลพลังงานสีดำพุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋พร้อมพลังอันน่าสะพรึงกลัว
อู๋ไป๋ส่งเสียงเหอะเย็นชา ร่างกายวูบไหวแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เสียงระเบิดกึกก้อง ลูกบอลพลังงานสีดำกระทบลงตรงจุดที่อู๋ไป๋ยืนอยู่เมื่อครู่ ระเบิดออกอย่างรุนแรง พลังอันน่าสะพรึงกลัวกระแทกหิมะให้ฟุ้งกระจาย พื้นดินแตกระแหง ขุนเขาสะเทือนสะท้าน