หมีดำวิ่งหนีไปแล้ว อู๋ไป๋เหมือนเด็กที่ทำของเล่นหาย ดูไม่มีความสุขเลย
เขาจึงได้แต่เดินเตร่อยู่ในป่าเขากว้างใหญ่นี้เพียงลำพัง
ยามเย็น อู๋ไป๋เตรียมหาอะไรใส่ท้องสักหน่อย
ทันใดนั้น ดวงตาเขาก็เพ่งมอง ด้านหลังเนินเขาด้านหน้ามีควันสีเขียวลอยขึ้นมา
อู๋ไป๋ดีใจ เดินมุ่งไปทางที่มีควัน
หลังเนินเขา มีชายฉกรรจ์ในชุดรัดรูปหลายคน กำลังนั่งผิงไฟอยู่รอบกองไฟ
เหนือกองไฟ มีกิ่งไม้หนาสามอันขัดเป็นขาตั้งสามขาอย่างง่ายๆ ใต้ขาตั้งแขวนหม้อใบหนึ่ง ในหม้อเดือดปุดๆ กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งไปทั่ว
ไม่ไกลนักมีรอยเลือด และซากหนังสัตว์ ดูจากสภาพแล้วน่าจะเป็นกระต่าย
แกรกๆ......!
เสียงเหยียบหิมะดังขึ้น
คนที่กำลังผิงไฟอยู่พลันตื่นตัว คว้าอาวุธขึ้นมาถือไว้อย่างรวดเร็ว แล้วมองไปทางต้นเสียง
ก็เห็นเงาร่างสูงใหญ่เดินอ้อมเนินเขามาทางพวกเขา
"หยุดนะ" ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ารียาวคนหนึ่งยืนขึ้น เอ่ยถามเสียงเข้ม "เจ้าคือใครกัน"
อู๋ไป๋มองทะลุปรุโปร่งทันที ว่าพลังยุทธ์ของไม่กี่คนนี้ไม่สูงนัก
คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือคนที่กำลังถามนี่แหละ ซึ่งก็แค่ขั้นกลางระดับมนุษย์
อู๋ไป๋ประสานมือคารวะ พูดด้วยรอยยิ้ม "ข้าน้อยอู๋ไป๋ มาเพื่อตามหางูเหลือมยักษ์ตัวนั้น แต่ที่นี่กว้างใหญ่มาก ข้าเดินวนไปวนมาอยู่ตั้งนานก็ยังไม่พบ มาเห็นว่าที่นี่มีควันไฟ จึงแวะมาดู"
"พวกท่านอย่าได้กังวล ข้าไม่มีเจตนาร้าย"
อู๋ไป๋?
พวกเขารู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก