อู๋ไป๋แววตาวาบเล็กน้อย จากนั้นส่งข้อความกลับหาซ่างกวนอวี่เฟยว่า: จับตาดูให้ดี ดูว่าเขาไปไหน?
ซ่างกวนอวี่เฟยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว แฝงความภูมิใจเล็กน้อยว่า "เขาไปกินข้าว ฉันไม่ได้ให้เขาดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียวตลอดทั้งวัน"
อู๋ไป๋: "……"
"จับตาดูต่อไป"
แล้ววางมือถือลง คุยกับเฉินยวนไปเรื่อย
"ท่านเฉินจางเหล่า ผมไม่เข้าใจเลย เจ้าตำหนักถึงให้ลู่หยวนซานตามมาด้วย นี่มันชัดเจนว่ามาแย่งความดีความชอบของพวกเราไม่ใช่หรือ?"
เฉินยวนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ข้าบอกเจ้าไปแล้ว ลู่หยวนซานคนเจ้าเล่ห์จอมปลอมนี่ ไม่มีความสามารถอื่น ฝีปากประจบสอพลอนี่ล่ะเป็นเลิศ"
"พวกเราสองคนมาถึงเมืองจิ้นเจียงแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวนี่ไปพูดอะไรกับเจ้าตำหนัก? ข้ากลับไปคราวนี้ เจ้าตำหนักไม่ยอมให้เขาตามมาด้วย ข้าก็จนปัญญา"
"ดูท่าเจ้าตำหนักจะไว้ใจเขามากทีเดียว" อู๋ไป๋ถอนหายใจ "ปากบอกว่าให้ผมรับผิดชอบการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ แต่ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรู้ว่าสองคนนั้นซ่อนตัวอยู่ที่ไหน"
"ผมน่ะไม่เป็นไร ยังไงผมตามเจ้าตำหนักมายังไม่นาน ไม่คิดว่าปิดบังแม้แต่ท่านเฉินจางเหล่า นี่มันเกินไปแล้ว"
พูดถึงเรื่องนี้ทีไร โทสะของเฉินยวนก็พุ่งขึ้นมาทุกที พูดอย่างโกรธจัดว่า "ลู่หยวนซานก็แค่อาศัยที่เป็นคนติดตามเจ้าตำหนักมาก่อน มีอะไรน่าลำพอง"
"แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราสองคน ความรับผิดชอบนี้ลู่หยวนซานแบกไปคนเดียว"
"พูดได้ถูกต้อง มาๆๆ ดื่มเหล้ากัน" อู๋ไป๋ยกแก้วขึ้นพร้อมรอยยิ้ม