วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋ลาหยุดให้ถังถังอีกหนึ่งวัน พาเธอเที่ยวเล่นกันอย่างบ้าคลั่ง
เขารู้ดีว่า คืนนี้หลังจากแลกเปลี่ยนเสร็จ เขาก็ต้องไปที่หออสูรทมิฬ แล้วคงไม่ได้กลับมาอีกพักใหญ่
ตกกลางคืน จัดการเรื่องในบ้านเรียบร้อย อู๋ไป๋ก็ออกเดินทาง
เขาแวะไปร้านเหล้าเก่าก่อน จากนั้นค่อยไปโรงน้ำชาอวิ๋นอี้
"ท่านลู่ ตอนนี้ให้สองคนนั้นปรากฏตัวได้แล้วใช่ไหม"
ลู่หยวนซานยิ้มเจ้าเล่ห์ "แค่ได้เห็นสมุนไพรชั้นยอด ข้าก็จะส่งตัวคนให้พวกเขาเอง"
อู๋ไป๋แววตาเย็นวาบ "ลู่หยวนซาน ฉันตกลงกับอู๋ไป๋ไว้แล้ว ฉันพาคนมา เขาเอาสมุนไพรชั้นยอด แลกเปลี่ยนกันตัวต่อตัว"
"ไม่ได้ ครั้งนี้ข้าต้องไปด้วย"
อู๋ไป๋โกรธจัด "ถ้าอู๋ไป๋เห็นใครนอกจากฉัน การแลกเปลี่ยนจะถูกยกเลิกทันที"
ลู่หยวนซานเยาะเย้ย "พวกเขายอมใช้สมุนไพรชั้นยอดสามร้อยต้นแลกชีวิตสองคนนั่น ก็พิสูจน์แล้วว่าสองคนนั้นสำคัญกับพวกเขามาก"
"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะยอมให้สองคนนั้นตาย แล้วล้มเลิกการแลกเปลี่ยน"
"หลินไป๋ นั่นมันสมุนไพรชั้นยอดสามร้อยต้นนะ ใครจะไม่ตาแดง? แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าบางคนจะไม่เอาสมุนไพรไปแล้วหายตัวไปเลย"
อู๋ไป๋จ้องเขาด้วยแววตาเย็นชา โกรธจนหัวเราะออกมา "ได้ นายก็ไปสิ ที่แลกเปลี่ยนคือภูเขาเฟิ่งหมิง"
"ลู่หยวนซาน ถ้าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ล้มเหลว นายต้องรับผิดชอบทั้งหมดคนเดียว"
ลู่หยวนซานหัวเราะเยือกเย็น "หลินไป๋ พูดตรง ๆ นายกับฉันก็ทำงานให้เจ้าตำหนักที่หกทั้งคู่ ครั้งนี้ทั้งนาย ทั้งฉัน แล้วก็ท่านเฉินต้องไปด้วยกัน เราคอยจับตาดูกันและกัน นี่ก็เป็นความต้องการของเจ้าตำหนัก"