หลินตั้นจวงและพวกถูกอู๋ไป๋เร่งให้รีบออกไป
อู๋ไป๋เหลือบมองเกล็ดมังกรในมือแล้วเก็บมันไว้ นี่คือสิ่งที่หลินตั้นจวงยัดใส่มือเขาก่อนจาก
ถ้าเขาไม่รับ หลินตั้นจวงคงไม่ยอมจากไปอย่างสบายใจแน่
อู๋ไป๋นั่งขัดสมาธิลงตรงนั้นทันที เริ่มปรับลมหายใจฟื้นฟูพลัง
พร้อมกันนั้น ญาณก็แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง
เขาต้องคุมทางไว้ ป้องกันไม่ให้ใครแอบตามไปลงมือกับหลินตั้นจวงพวก
เพราะเป้าหมายของปีศาจไร้หน้านั้นไม่ใช่เขา แต่เป็นหลินตั้นจวงต่างหาก
เขาคาดเดาว่า ปีศาจไร้หน้าที่จ้องเขม็งไปที่หลินตั้นจวง น่าจะเป็นเพราะสายเลือดราชวงศ์ของนาง
นอกจากนี้ เขาก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออก
หลายชั่วโมงต่อมา คิดว่าหลินตั้นจวงพวกน่าจะออกจากหุบเขาไปแล้ว
อู๋ไป๋จึงลุกขึ้นยืน แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขา
หมอกดำมืดพลุ่งพล่าน
อู๋ไป๋เดินอย่างสบายอารมณ์ราวกับเดินเล่นในลานบ้าน
เขาไม่ได้เดินเร็ว เพราะยังหาทางจัดการเรื่องซีเหมินอวิ้นอี้ไม่ได้ เขาก็ไม่อยากเจออีกฝ่าย
เดินไปได้ประมาณหนึ่งเค่อกว่า ๆ
อู๋ไป๋ก็ไม่เจออันตรายอะไร
แต่ทว่า ขณะที่เขาผ่อนคลายความระวังลง จู่ ๆ เถาวัลย์แห้งเส้นหนึ่งก็พุ่งออกมาจากใต้เท้าของเขา
เถาวัลย์แห้งนี้หนาเท่าลำตัวของผู้ใหญ่ ปลายแหลมคมดั่งตะขอเหล็ก ทะลุขึ้นมาจากใต้ดินอย่างไม่มีเสียงใด ๆ
ถ้าไม่ใช่อู๋ไป๋หลบได้ไว เกรงว่าจะถูกเสียบเป็นลูกชิ้นเสียแล้ว
"ชู่ว!"
วงล้อสีดำเส้นหนึ่งพุ่งออกจากร่างของอู๋ไป๋
ตูม!
อู๋ไป๋สะดุ้งเล็กน้อย
วงล้อสีดำนี้เหมือนกับวงล้อสีเขียวของชิงหลวน จัดอยู่ในวิชามหาอุบายชิงหลวน มีพลังทำลายล้างที่น่าตกใจ