“เจ้าของ?”
ใจของอู๋ไป๋มีความรู้สึกประหลาดที่พูดไม่ออกเป็นคำ
โดยสัญชาตญาณ เขาผ่อนการต้านทานลง
“นายเรียกฉันเหรอ?”
อู๋ไป๋ส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณเทพถามออกไป
“เจ้าของ ในที่สุดฉันก็รอนายเจอะสักที”
อู๋ไป๋กำลังจะถามต่อ แต่แล้วก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณเทพของตัวเองถูกดึงมายังโลกแปลกถิ่นแห่งหนึ่ง
นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยสายฟ้าราวกับภัยพิบัติ
เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ มีแต่พลังสายฟ้าที่คุกรุ่นอยู่ทุกทิศ
“เจ้าของ ช่วยฉันด้วย”
เสียงเมื่อครู่ดังแว่วมาจากด้านหน้า
อู๋ไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวเดินไปข้างหน้า
ไม่ทันเดินไปไกล ฝีเท้าของอู๋ไป๋ก็หยุดค้าง ดวงตาหดแคบลงอย่างรุนแรง
เขาเห็นหญิงสาวร่างบอบบางคนหนึ่ง ถูกหอกยาวสีดำห้าเล่มตอกตรึงอยู่บนหินผาก้อนยักษ์
โดยเฉพาะเล่มหนึ่ง ทะลุเข้าที่กลางหน้าผากของหญิงสาวแล้วแทงทะลุออกที่ท้ายทอย
ร่างของหญิงสาวเล็กบอบบาง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ สีหน้าเต็มไปด้วยความทรมาน
อู๋ไป๋ตกตะลึงอยู่ครู่ จึงพบว่าหญิงสาวนั้นเป็นเพียงวิญญาณร่างหนึ่ง ไม่น่าแปลกใจที่โดนทำขนาดนี้แล้วยังไม่ตาย
“เจ้าของ ช่วยฉันด้วย”
เมื่อเห็นอู๋ไป๋ ดวงตาของหญิงสาวสุกใสขึ้นหลายส่วน เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
อู๋ไป๋มองเธออย่างเฝ้าระวัง “นี่ นายเป็นใคร?”
แม้จะเป็นแค่วิญญาณร่าง แต่ถูกหอกห้าเล่มตอกตรึงยังไม่ตาย ก็พอจะเห็นได้ว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่ธรรมดา
หญิงสาวมองอู๋ไป๋ตาค้าง “เจ้าของ… นายจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความงุนงง “หรือว่านายเข้าใจผิด?”