"มาคน! พาโหลวกวานตี้ไปขังเอาไว้ก่อน รอสืบความจริงได้แล้วค่อยว่ากัน"
เหลยเทียนชิงสั่งการ
ยังไงก็ตอนที่ต้นเสวียนเหลยตาย โหลวกวานตี้คือคนเดียวที่อยู่ตรงหน้าต้นไม้
โหลวกวานตี้ตะโกนบอกว่าถูกใส่ความ
"ผู้อาวุโสใหญ่ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย จริง ๆ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย"
ต้นเสวียนเหลยตาย ความรับผิดชอบแบบนี้เขารับไม่ไหว
เหลยเทียนชิงมองเขาแล้วพูดว่า "วางใจเถอะ แค่การสืบสวนธรรมดา ถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ เราจะคืนความยุติธรรมให้เอง"
โหลวกวานตี้ถูกพาตัวลงไป
ก่อนจาก เขาเงยหน้าขึ้นมองอู๋ไป๋ทั้งสามคน แววตาเย็นชาน่าขนลุก
มู่เคอไม่อยู่ในตัวเลยที่รู้สึกโล่งอก
ดีเหลือเกินที่เขาให้โหลวกวานตี้ดูแลประตูที่สอง ไม่งั้นคนที่ถูกพาลงไปก็คือเขาแล้ว
"ผู้อาวุโสใหญ่ แล้วการทดสอบยังทำต่อไหม"
เหลยเทียนชิงพยักหน้า "ทำต่อแน่นอน ต้นเสวียนเหลยจากไปแล้ว ชั่วคราวข้า... เอ๊ะ ชั่วคราวผู้เฒ่าจะลงมาทำแทนต้นเสวียนเหลยเอง"
เขากวาดสายตามองคนทั้งที่แล้วกล่าวว่า
"พวกเธอวางใจได้ กฎเดิมทุกอย่าง ผมจะปล่อยสายฟ้าลงมา ใครทนได้และไต่ถึงยอดเขาได้ ก็ถือว่าผ่านประตูที่สอง"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนเงยหน้ามองอู๋ไป๋ทั้งสามที่อยู่ด้านบน
มู่เคอชี้ไปที่สามคนนั้น "ผู้อาวุโสใหญ่ แล้วสามคนนั้นล่ะ"
เหลยเทียนชิงเงยหน้ามองไป มุมปากกระตุกโดยไม่ได้ตั้งใจ
"สามคนนั้น ลงมารับการทดสอบ"
ซีเมิ่นอวินอี้ตะโกนลั่น "ทำไม! พวกเราผ่านไปแล้วนะ"
คนทั้งฝูง: →_→
ทุกคนบ่นในใจ ยังจะเอาหน้าไว้อีกไหม?
"นี่กฎของสำนักเสวียนเหลยเปลี่ยนได้ตามใจฉันเลยเหรอ เกินไปแล้วนะเนี่ย ตกลงกันไว้ว่าถึงที่นี่แล้วถือว่าผ่านประตูที่สอง พวกเราก็มาถึงแล้ว ยังจะให้ทดสอบใหม่อีก นี่มันกดขี่กันชัด ๆ"
ซีเมิ่นอวินอี้พูดอย่างมีเหตุผลเต็มปาก
เหลยเทียนชิงมุมปากกระตุก
เขารู้สึกได้ว่าเด็กหนุ่มชื่อหลินเทียนคนนี้ไม่รู้เรื่องศิลปะการแพทย์เลย ตัวเขาเองถูกหลอกใช้
มู่เคอโกรธว่า "พวกนายนี่มันเอาเปรียบ ทำแบบนี้ไม่ได้"
"ทำไมไม่ได้ ตกลงกันไว้ว่าแค่มาถึงที่นี่ก็ผ่าน พวกเรามาถึงหรือยังล่ะ"
"อวดดี! กฎของสำนักเสวียนเหลยเป็นพวกนายจะกำหนดได้ตั้งแต่เมื่อไร"