อู๋ไป๋รู้สึกขำๆ เลย
ดูเถี่ยชุยเป็นเด็กซื่อๆ ไม่คิดว่าจะมีความคิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจเยอะแบบนี้
"วางใจเถอะ แค่พักอยู่กับเธอชั่วคราว พอหาเนื้อหาของเธอเจอ เธอก็จะไปเอง"
"อยู่นานแค่ไหน?"
"ไม่นานหรอก"
"งั้นก็ได้"
เถี่ยชุยตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก
เธอหันไปมองเสี่ยวกวย แล้วพูดว่า "ขอกัดเธอสักคำ นับเป็นค่าเช่าได้ไหม?"
อู๋ไป๋: "……"
"ไปๆ อย่าเล่นโง่!"
เสี่ยวกวยมองเถี่ยชุย "เสี๋ยวไต๋ เจ้าจริงๆ ไม่รู้จักฉันแล้วจริงเหรอ?"
"ฉันชื่อเถี่ยชุย"
เสี่ยวกวย: "……นี่มันชื่ออะไรของใครกัน?"
"กล้าว่าชื่อฉันแย่! นี่นายท่านตั้งให้ฉันเองนะ ยังจะพูดอีกเหรอ ถ้ายังพูดฉันกัดเธอแน่นอน"
เสี่ยวกวยหันไปมองอู๋ไป๋ "นายท่าน ทำไมถึงเปลี่ยนชื่อเสี๋ยวไต๋ล่ะคะ?"
"เธอบอกฉันก่อนสิ ว่าทำไมถึงเรียกเธอว่าเสี๋ยวไต๋?"
"ก็เพราะนายท่านสมัยก่อนเรียกแบบนี้ไงคะ"
อู๋ไป๋รู้สึกแปลกๆ ในใจ "เธอพูดตลอดว่าฉันเป็นนายท่านของเธอ แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันชื่ออะไร?"
"นายท่านชื่ออู๋ไป๋ไงคะ"
อู๋ไป๋ตกใจหนักมาก
เขาเปลี่ยนรูปลักษณ์มาแล้ว ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าหน้าตาตอนนี้ของเขาคงคล้ายกับนายท่านคนเดิมของเสี่ยวกวย เลยทำให้เธอจำผิด
แต่เสี่ยวกวยกลับเดาชื่อเขาถูกตั้งแต่แรก
"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันชื่ออะไร?"
เสี่ยวกวยทำหน้างงๆ "มีใครไม่รู้จักนามอันเลื่องชื่อของนายท่านอีกเหรอคะ?"
"แล้วเธอมั่นใจยังไงว่าฉันคือนายท่านของเธอ?"
"แม้นายท่านจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ไป แต่ลมหายใจของนายท่าน เสี่ยวกวยไม่มีวันลืมตลอดกาลค่ะ"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เมื่อกี้เธอบอกว่าพวกนั้นแยกร่างจิตวิญญาณเทพของเธอออกจากร่างกาย พวกนั้นคือใคร?"