หลงจี๋ค่อย ๆ จิบทีหนึ่ง กลิ่นหอมของเนื้อกระจายเต็มปาก ในที่สุดก็อดไม่ไหว รีบกินชามนั้นหมดอย่างรวดเร็ว
"เป็นไง รสชาติใช้ได้ไหมล่ะ?"
ซิงเจวี๋ยหน้าแดงวาบ ทำหน้าดูถูกพูดว่า "แย่จะตาย นี่คือของที่แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมา ยากยิ่งกว่ากิ่งไม้บนต้นคาร่าอีก"
"ขอเพิ่มอีกชามสิ"
มองชามที่หลงจี๋ยื่นมา อู๋ไป๋ทำหน้าหงุดหงิดถอยหลังสองก้าว
หลงจี๋ไม่พอใจทันที "เป็นไรล่ะ กินไม่อร่อยยังจะห้ามพูดอีกเหรอ?"
อู๋ไป๋ชี้ไปทางนั้น "อยากกินก็ไปตักเอาเองสิ"
เจ้านี่เวลากินมันกินวนรอบขอบชาม ขอบชามเต็มไปด้วยน้ำลาย เขาจะรับต่อได้ยังไง
หลงจี๋หน้านึ่งเดินไป มองดูในหม้อ เรียบสะอาดยิ่งกว่าใบหน้าของตัวเองอีก
"เฮ้ย พวกแกเกินไปแล้วนะ ไม่รู้จักเหลือให้ฉันบ้างเลย...ของแบบนี้ก็กินหมดเกลี้ยงอีก ไม่มีรสนิยมเอาเสียเลย"
หลงจี๋เสียดายแทบแย่ เสียใจที่ไม่ลงมือกินแต่เนิ่น ๆ
เขาหันไปมองซีเหมินอวิ้นอี้ "ของที่แกเรียกว่าขนมปังน่ะ ยังมีอีกไหม?"
ตอนมาถึงโลกมนุษย์ ซีเหมินอวิ้นอี้กลัวว่าจะกินอาหารที่นี่ไม่ชิน เกือบจะยกซูเปอร์มาร์เก็ตมาทั้งร้านแล้ว ขนมปังมีเยอะแยะ
เขาหยิบขนมปังออกมาหลายอันยื่นให้
ราชาหมีมองขนมปังในมือหลงจี๋ด้วยสายตาอยากได้ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าแกคิดว่ามันไม่อร่อย ก็ให้ฉันกินก็ได้นะ"
หลงจี๋จ้องมัน "ไม่เอาไหนเลย อ้วนตายไปเถอะแก"
ราชาหมีพึมพำ "ก็แกบอกเองว่าไม่อร่อย"
หลงจี๋หน้าแดงวาบ คิดในใจ "ฉันจะงอแงหน่อยไม่ได้เหรอ? ถ้าฉันบอกว่าอร่อยมาก มันจะไม่เสียหน้าน่ะสิ"