“เจ้าหมีราชา นายกำลังทำอะไรอยู่?”
อาณาจักรสิงโตกลับสู่สติได้ ก็ถึงกับอึ้งไปเลย
จ้าวหมีราชาหันมามองเขา: “ก็กินข้าวไง”
จ้าวสิงโต: ???
ฉันรู้ว่านายกำลังกินข้าวอยู่ ฉันไม่ได้ตาบอด... จ้าวสิงโตรู้สึกจนใจในใจสุดๆ
“นายกินของของคนอื่นตามอำเภอใจ แบบนี้ไม่กลัวว่าเขาจะวางยาแกนายเหรอ?”
จ้าวหมีราชานั่งคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว: “ไม่กลัว”
จ้าวสิงโตโกรธจนแทบจะหมดสติ
ราชาแมงมุมเองก็สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ พูดขึ้นว่า: “จ้าวหมีราชา ฉันก็ตกลงกับนายแล้วไง ว่ากลับไปจะหาของอร่อยๆ ให้กินเยอะแยะ”
“แต่ที่นี่ก็มีของอร่อยอยู่นี่นา และมันก็อร่อยจริงๆ ด้วย”
ความคิดของจ้าวหมีราชาชัดเจนมาก มีของอร่อยอยู่ตรงหน้า แล้วจะกลับไปกินทำไมล่ะ?
มองดูจ้าวหมีราชาที่กินอย่างเอร็ดอร่อย จ้าวแมงมุมก็พูดไม่ออกอยู่นาน
อู๋ไป๋เองก็ขำไม่ออก ร้องไห้ไม่ได้
ราชาหมีที่มีพลังการต่อสู้แข็งแกร่งขนาดนี้ ไม่คิดว่าจะเป็นพวกชอบกินของอร่อย ถูกขนมปังไม่กี่ชิ้นของซีเหมินอวิ๋นอี้ทำให้ยอมจำนนได้
ถ้ารู้งี้แต่แรกก็เอาขนมปังให้มันตั้งแต่ตอนแรกแล้ว บางทีอาจจะไม่ต้องสู้กันก็ได้
“นี่มันอะไร?”
จ้าวหมีราชาเห็นซีเหมินอวิ้นซื่อหยิบถุงสวยๆ ออกมา ดวงตาเป็นประกาย
ซีเหมินอวิ้นซื่อฉีกถุง: “นี่คือมันฝรั่งทอดกรอบ กินแล้วกรอบๆ อร่อยมาก ลองชิมดูสิ”
จ้าวสิงโตแทบจะโกรธตาย
“จ้าวหมีราชา นายอย่าลืมสิว่านายมาที่นี่เพื่อทำอะไร?”
จ้าวหมีราชาหันไปมองอู๋ไป๋: “ก็มาจับเขายังไงล่ะ”
“แล้วตอนนี้นายกำลังทำอะไรอยู่?”