"เฒ่ามู่ ไม่อยากเจอเจ้าหุบเขาเจียงจริง ๆ หรือ?"
มู่จิ่วโจวเหลือบตามองเขา ไม่สนใจ
อู๋ไป๋ยักไหล่ หัวเราะ "งั้นก็แล้วไป! ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันก็ได้แต่หาเนื้อคู่คนใหม่ให้เจ้าหุบเขาเจียงแล้ว"
เมื่อเห็นอู๋ไป๋ลุกขึ้น มู่จิ่วโจวขมวดคิ้ว ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถาม "นายหมายความว่าไง?"
อู๋ไป๋มองเขา "เฒ่ามู่ ไม่มีใครทำแบบนายหรอก ปล่อยให้ผู้หญิงรอตั้งหลายสิบปี จะบอกว่านายมันผู้ชายเฮงซวยก็ไม่เกินไปหรอก"
"นายคิดว่าที่ทำอยู่นี่คือซื่อสัตย์หรือ? ที่จริงนายก็แค่เสแสร้ง ขี้ขลาด ไม่รับผิดชอบ"
"นายจะไม่เจอฉันก็ไม่ว่า แต่ฉันสงสารเจ้าหุบเขาเจียง ฉันว่าจะแนะนำให้เธอรู้จักกับเฒ่าหยวน เฒ่าหยวนยังโสด ระดับพลังก็ขั้นเทพ ถ้าสองคนนั้นได้ลงเอยกัน ก็ไม่นับว่าเป็นการดูถูกเจ้าหุบเขาเจียง"
อู๋ไป๋พูดจบ มองเขาอย่างเหยียดหยาม เตรียมจะเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อน!"
อู๋ไป๋มองเขา ไม่พูดอะไร
มู่จิ่วโจวอ้าปากค้าง พูดว่า "ฉันแนะนำนายว่าอย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น!"
อู๋ไป๋ "……บ้าเอ๊ย!"
อู๋ไป๋หันหลังกลับ ก็ส่งข้อความไปหาเจียงอิ้งเยว่ เชิญเธอมาเป็นแขกที่เมืองจิ้นเจียง
เจียงอิ้งเยว่ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว มีแค่สามคำ……พรุ่งนี้ถึง
——วันรุ่งขึ้น ตอนบ่าย
อู๋ไป๋ ซีเหมินอวิ๋นอี้ หลินตั้นจวง สามคนมาถึงสนามบิน
หญิงร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง แต่งตัวตามแฟชั่น เดินออกมาจากสนามบิน คิ้วดั่งขุนเขาอันไกลโพ้น ดวงตางามดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ที่หางตาและมุมปากล้วนแฝงไว้ด้วยเสน่ห์
ทำให้ผู้ชายที่เดินผ่านไปมาต่างหยุดยืนมอง ผลที่ตามมาคือโดนผู้หญิงข้าง ๆ ต่อว่ากันเป็นแถว