"ไม่งั้นข้าเลี้ยงข้าวเจ้าไหม?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้ารังเกียจเต็มที่: "ข้าขาดข้าวมื้อนั้นของเจ้าหรือ?"
"งั้นข้าเลี้ยงเหล้าเจ้า"
"ไม่กิน"
อู๋ไป๋ยิ้มขม: "งั้นเจ้าว่ามาเถอะ ต้องยังไงถึงจะยอมให้อภัยข้า?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้คิดแล้วพูด: "เว้นแต่เจ้าจะช่วยให้ข้ากับคุณหนูซ่างกวนได้ลงเอยกัน"
"งั้นเจ้าก็โกรธต่อไปเถอะ"
อู๋ไป๋เบ้ปาก จูงมือหลินตั้นจวงเดินจากไป
เจ้านี่ยังตามตื๊อซ่างกวนอวี่เฟยอยู่ เขาจะผลักซ่างกวนอวี่เฟยเข้ากองไฟได้ยังไง
"เฒ่าอู๋ อย่าเพิ่งไปสิ ต่อรองกันอีกหน่อย ข้าเลี้ยงข้าวเจ้า เลี้ยงเหล้าเจ้า..."
"ข้าขาดข้าวมื้อนั้นของเจ้าหรือ?" อู๋ไป๋ทำหน้ารังเกียจ ปิดประตูดังโครมกลับห้องตัวเอง
ซีเหมินอวิ๋นอี้: ???
ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ว่าอู๋ไป๋ต้องขอโทษเขาเหรอ? ทำไมกลายเป็นเขาง้องอนอู๋ไป๋ซะงั้น?
——วันรุ่งขึ้น ตอนบ่าย
ในที่สุดอู๋ไป๋และคนอื่นๆ ก็กลับถึงบ้าน
"แม่พี่สาว"
"แม่พี่สาว"
ถังถังและเจ้ากลมน้อยเห็นหลินตั้นจวง ก็วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนละขา
พอเห็นเด็กน้อยสองคน หลินตั้นจวงก็ใจละลาย
จากกันไปกว่าครึ่งเดือน นางคิดถึงเด็กน้อยสองคนนี้ไม่มีวันไหนหยุด
อุ้มพวกนางขึ้นมา หอมแก้มน้อยๆ ของพวกนางหลายครั้ง
เด็กน้อยสองคนก็ไม่ออมจูบ จูบหลินตั้นจวงจนเต็มไปด้วยน้ำลาย
"พี่สะใภ้ เยี่ยมไปเลย! เห็นพี่ไม่เป็นอะไรข้าก็โล่งใจ"
ถังเป่าเอ๋อร์ดีใจมาก นางชอบหลินตั้นจวงมาก ที่สำคัญพี่สะใภ้คนนี้รวย และไม่ขี้เหนียวกับนางด้วย