หม่าซั่วร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ร่างกระเด็นลอยออกไป
ครั้งนี้ ผู้ที่เข้าล้อมสังหารอู๋ไป๋มีผู้แข็งแกร่งขั้นเทพขั้นสูงสามคน เขาก็เป็นหนึ่งในนั้น
หม่าซั่วตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ สมองว่างเปล่าไปหมด ไม่คิดว่าแค่ประมือกันครั้งเดียวตนเองจะเสียแขนไปข้างหนึ่ง ความคิดที่จะเอาตัวรอดในหัวพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“ยังไม่รีบลงมืออีก รีบมาช่วยข้าเร็ว!”
“กล้าโลภมากหมายปองหญิงของข้าอู๋ไป๋ ต่อให้เป็นมหาเทพเซียนก็ช่วยเจ้าไม่ได้ อย่าว่าแต่ไอ้พวกขยะที่เอาแต่รอวันตายพวกนี้เลย”
สิ้นเสียงยังไม่ทันขาด ดาบใหญ่ก็ฟาดฟันลงมาจากกลางอากาศ
ฉัวะ! คมดาบสังหารฟันทะลวงอากาศ พุ่งเข้าหาหม่าซั่วที่กำลังกระเด็นถอยหลังด้วยความเร็วเหลือเชื่อ
ในเวลาเดียวกัน ผู้แข็งแกร่งขั้นเทพขั้นสูงอีกคนหนึ่งก็ลงมือ กู่เยวี่ยระดมพลังทั่วร่าง ยกฝ่ามือฟาดออกไปหนึ่งที พลังถาโถมดั่งคลื่นซัด เข้าโจมตีอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ฟันดาบออกไปหนึ่งครั้ง ก็ไม่สนใจหม่าซั่วอีก หันกายกวาดดาบใหญ่ออกไปด้านข้าง ไม่ใช่การฟัน แต่เป็นการตบ
พลังปราณเกิดดับไหลเวียนอยู่บนดาบใหญ่ ตูมหนึ่งเสียง เสียงดังสนั่น พายุหมุนโหมกระหน่ำ พื้นดินระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ ฝ่ามืออันดุดันของกู่เยวี่ยถูกดาบใหญ่ตบจนแตกกระจาย
จากนั้น ก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
หม่าซั่วเสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทพขั้นสูง มิได้หมายความว่าจะหมดพลังต่อต้าน
เขาฟาดฝ่ามือหนึ่งครั้งสลายคมดาบสังหารจนแตก
ทว่า ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก็กรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก
“ฟืบ!”
เลือดเนื้อกระเด็นกระจาย
เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกหยุดลงกะทันหัน
หม่าซั่วถูกแยกออกเป็นสองส่วน ถูกพลังประหลาดและบ้าคลั่งผ่าออกเป็นสองซีก