ซีเหมินอวิ๋นอี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว อย่าว่าแต่หวังชิงกับพวกเลย แม้แต่อู๋ไป๋ยังอยากถีบเขาสักที
คำว่าได้คืบจะเอาศอกถูกเขาแสดงออกมาอย่างถึงที่สุด
"ฆ่าพวกมัน ข้าจะสับพวกมันเป็นชิ้น ๆ"
หวังชิงโกรธจนคลั่ง ท่าทางเหมือนหมาบ้า ร้องคำรามด้วยน้ำเสียงแหลมปร่า
ผู้คนจากแดนเซียน หมู่บ้านเกิดใหม่ ต่างมองไปที่อู๋ไป๋กับพวกพร้อมกัน แววตาค่อย ๆ แหลมคม ฉายแววสังหาร
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะเย็น "อยากลงมือ? ท่านชายน้อยจะเล่นกับพวกเจ้าโง่นี่หน่อย"
ทันใดนั้น เขาหันไปถามอู๋ไป๋ "ท่านอู๋ ถ้าข้าฆ่าไอ้โง่พวกนี้หมด จะมีใครว่าข้ารังแกคนปัญญาอ่อนไหม?"
"ไม่มี!" อู๋ไป๋พูดยิ้ม ๆ "เพราะพวกเจ้าพอกัน ไม่มีใครหัวเราะเยาะที่พี่ใหญ่รังแกน้องรองหรอก"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "……ไสหัวไป!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้เตรียมจะหยิบพัดหยกออกมา แต่มือคว้าความว่างเปล่า พัดหยกของเขาถูกหลินตั้นจวงทำลายไปแล้ว
เขาเคลื่อนไหวข้อมือเท้า ยั่วยุด้วยการงุ้มนิ้ว "ไอ้โง่ มาเลย! พวกเจ้าจะแห่มากันหมดหรือมาทีละคน"
หวังชิงแววตาเจ็บแค้น ชี้ไปที่ซีเหมินอวิ๋นอี้ "ทิ้งมันไว้ให้ข้า"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะประหลาด "ไอ้ฉลาดล้ำ เจ้าจะสู้กับข้าเดี่ยว ๆ งั้นรึ? มาเลย อีกเดี๋ยวก็รู้ว่าใครเป็นพ่อ"
เสียงยังไม่ทันขาด ร่างก็แวบหายไป ปรากฏตัวไกลออกไปหลายสิบเมตร หัวเราะเย็น "หวังชิงใช่ไหม? เจ้าโง่ได้น่ารักขนาดนี้ ข้าเรียกเจ้าว่าไอ้หวังน้อยดีไหม?"
"เจ้าหาที่ตาย รอให้เจ้าตกอยู่ในมือข้า ข้าจะให้เจ้าอยู่ไม่ได้ตายไม่ลง"