ในขณะที่โลกปีศาจสั่นสะเทือน ณ หอใหญ่โบราณที่สง่างามหลังหนึ่งในมุมหนึ่งของที่แห่งนี้ ชายชราผู้ขาดขาไปหนึ่งข้างลืมดวงตาขึ้นชันษาทันที
ทันทีที่เปิดตา อากาศภายในหอใหญ่ทั้งหมดก็แข็งค้าง พลังอันเกรียงไกรทำให้ทั้งหอสั่นไหวเป็นระลอก
ทันใดนั้น ตรงกลางหอใหญ่ ก้อนเมฆเลือดม้วนตัวคลุ้งคลั่ง
ชายวัยกลางคนผู้สวมชุดสีเลือด คิ้วหนา ตาดำเหมือนเสือดาว จมูกเหยี่ยว ริมฝีปากบางเกินไปจนดูโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี เดินออกมาจากก้อนเมฆเลือด
"ท่านมาทำไม"
ชายชราขาดขาเอ่ยถามอย่างสุขสงบ
"ท่านคงรู้สึกได้แล้วใช่ไหม"
ชายเสื้อเลือดเอ่ยปาก พร้อมกับพลังฆ่าฟันที่น่าสะพรึงกลัว
ชายชราขาดขาพยักหน้าเบา ๆ "โลกปีศาจสั่นไหว ดูท่าเขากำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้น"
ชายเสื้อเลือดนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ แล้วเลื่อนสายตาไปที่ขาที่ขาดของชายชรา "ยังไม่งอกกลับมาอีกเหรอ"
ใบหน้าของชายชราขาดขาหม่นเย็นลงอีกหลายส่วน อากาศภายในหอใหญ่ทั้งหมดก็ตกลงไปถึงจุดเยือกแข็งในทันที
"ชินมู่คนนั้นมัน มันฝังพลังบางส่วนไว้ในบาดแผลของข้า พลังนี้กำลังระงับการงอกใหม่ของขาที่ขาด"
"แต่ไม่เป็นไร ข้ากำลังค่อย ๆ สลายพลังนี้อยู่ อีกไม่นานก็จะงอกกลับมาได้"
รอยยิ้มเหี้ยมโหดผุดขึ้นบนใบหน้าของชายเสื้อเลือด
"ชินมู่งั้นเหรอ? ข้าอยากลองประชิดตัวเหลือเกิน"
ใบหน้าของชายชราขาดขาแข็งค้าง เขามองคู่สนทนาอย่างตกตะลึง แล้วเอ่ยขึ้นว่า
"ขอแนะนำว่าอย่าหาทางตายเลย"
"เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ"
ชายชราขาดขาเอ่ยเสียงหนักแน่น "อย่าลืมว่าสมัยก่อนเขาต่อสู้กับเทพสูงสุดได้ทั้งทีเสมอกัน"
ชายเสื้อเลือดไม่เห็นด้วย "ก่อนก็คือก่อน ตลอดกาลเวลาอันไร้ปลายนี่ใครก็ไม่ได้นั่งเฉย ๆ"
"สมัยก่อนยังสังหารเทพสูงสุดได้ ตอนนี้เราก็ย่อมสังหารเขาได้"
ชายชราขาดขาหัวเราะเยาะออกมาหนึ่งเสียง แล้วกล่าวเสียดสีว่า
"พูดตามตรง ๆ นะ เทพสูงสุดเป็นคนที่พวกเราสังหารจริง ๆ หรือ"
ใบหน้าของชายเสื้อเลือดแข็งค้าง
"จริง ๆ เทพสูงสุดก็ไม่ได้ตายเพราะพวกเรา แต่สุดท้ายเขาก็ตายอยู่ดี กระบวนการไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือผลลัพธ์"
ชายชราขาดขากล่าวเสียงหนักแน่น "ฉานเสวี่ย ฉันรู้จักความทะนงตัวของนายดี แต่ความทะนงของคนคนหนึ่งต้องมีพลังที่แท้จริงมารองรับ"