อู๋ไป๋มองไปยังโม่เทียนไจ้แล้วถามว่า "แล้วต่อมาล่ะ"
"ต่อมาก็คือพอฮัวเหลียนเฟิงหนีรอดกลับไปถึงเผ่าไฟ มันโกรธจนควบคุมไม่ได้ ส่งคนออกไปตามหาชิงหลวนทั่วทุกแห่ง มีชีวิตต้องเห็นตัวคน ไม่มีชีวิตก็ต้องเห็นศพ"
ดวงตาของอู๋ไป๋เยือกเย็นลงอีกหลายส่วน
"ตอนนี้ชิงหลวนอยู่ที่ไหน"
โม่เทียนไจ้ส่ายหัว "เรื่องนี้ไม่แน่ใจ หลังสงครามใหญ่จบมันก็หายไปเฉยเลย ไม่มีใครรู้ว่ามันไปไหน ฉันเดาว่ามันน่าจะรู้สภาพตัวเองแล้วหลบซ่อนตัวไป"
รอยยิ้มบนใบหน้าอู๋ไป๋จางลงอีกหลายส่วน
"โม่เทียนไจ้ จับตาดูเรื่องนี้ให้ตลอดเวลา พอมีข่าวคราวของชิงหลวนปุ๊บ รายงานฉันทันที"
"รับทราบ"
หลังโม่เทียนไจ้จากไป ซีเหมินยุนอี้เอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ล่าวู๋ นายว่าเสี่ยวชิงไปอยู่ที่ไหนนะ บังเอิญมันยังอยู่กับฉางคงอีกหรือเปล่า"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "ตามหลักการไม่น่าจะใช่ เทพปีกได้มาครบในมือแล้ว เสี่ยวชิงน่าจะมาหาพวกเราแล้ว"
"นายว่ามันอาจได้รับบาดเจ็บในสงครามใหญ่ หรือไม่ก็ถูกผู้หญิงชั่วอย่างฉางคงจับตัวไป"
อู๋ไป๋มองเขม้นตามองเขาหนึ่งครั้งอย่างไม่พอใจ "นายก็อวยพรให้มันดี ๆ หน่อยสิ เสี่ยวชิงไม่โง่ มันน่าจะอยู่ระหว่างทางมาหาพวกเราแล้ว"
"พวกเรารออยู่ตรงนี้แหละ เสี่ยวชิงใจคอละเอียดรอบคอบ มันต้องตามหาเราเจอแน่นอน"
ทุกคนพยักหน้า
ซีเหมินยุนอี้ยิ้มกว้าง "เจ้านกโง่ตัวนั้นยังเก่งขนาดนี้เลยนะ ทำให้เผ่าไฟเจ็บหนักถึงขั้นกระดูกหักเส้นเอ็นขาด ดูท่าว่าฝีมือการบำเพ็ญต้องก้าวหน้าแบบก้าวกระโดด... ล่าวู๋ นายว่าตอนนี้เสี่ยวชิงบำเพ็ญถึงขั้นไหนแล้ว"
"ไม่รู้ เจอหน้ากันเมื่อไรก็รู้"
แต่เวลาผ่านไปครึ่งเดือนในพริบตา
ครึ่งเดือนนี้อู๋ไป๋ไม่มีอะไรทำ ก็เลยพาซีเหมินยุนอี้และคนอื่น ๆ กวาดล้างเมืองของเผ่าหิมะไปหลายแห่ง
จุดประสงค์ก็เพื่อสร้างความปั่นป่วนให้เสี่ยวชิงรู้ว่าพวกเขาอยู่ตรงไหน
แต่นานขนาดนี้แล้ว เสี่ยวชิงกลับไม่มีข่าวคราวอะไรเลย
คืนวันหนึ่ง ตอนกินข้าว ทุกคนเห็นอู๋ไป๋ขมวดคิ้วนั่งเงียบไม่พูดอะไร
"กังวลเรื่องเสี่ยวชิงอยู่หรือ" หลินตั้นจวงถาม
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ "ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบ ช่วงนี้ในใจมีความรู้สึกไม่สบายใจแปลก ๆ"