พวกเผ่าไฟตกใจทั้งโกรธ
โดยเฉพาะฮั่วเหลียนเฟิง ปลาเล็กปลาน้อยที่เขาถึงกับขี้เกียจจำชื่อ ไม่คิดว่าจะฆ่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าไฟตายสองคนต่อหน้าต่อตา หนึ่งในนั้นยังเป็นศิษย์ของเขา
หากวันนี้ไม่สังหารเซี่ยวชิงให้ตาย ต่อไปเผ่าไฟก็จะกลายเป็นเรื่องขำขันไปทั้งเผ่า
“รุมมัดรวม...”
ฮั่วเหลียนเฟิงตะโกนกร้าว แต่ยังพูดไม่ทันจบ เสียงกรีดร้องสยดสยองก็ดังก้องไปทั่วแผ่นฟ้า
เซี่ยวชิงดั่งภูตผีปรากฏตัวต่อหน้าผู้แข็งแกร่งเซียนลับชั้นสูงสุดคนหนึ่ง ไม่สนใจการต่อต้าน หอกเดียวทะลุคอ
สะบัดหอก
“ปัง...”
ศพระเบิดเป็นหมอกเลือด
ดวงตาพวกฮั่วเหลียนเฟิงหดเกร็ง หนังศีรษะชาซู่
เซี่ยวชิงโหดเกินไป ทั้งทำลายศพลบร่องรอย ยังบดขยี้จิตวิญญาณเทพ ไม่แม้แต่ให้โอกาสกลับชาติมาเกิด
พูดตรง ๆ ก็คือจิตวิญญาณเทพของพวกมันอ่อนแอเกินไป
จิตวิญญาณของเสี่ยวไก๋ถูกแยกออกมา ถูกทรมานทุกวัน ยังไม่เห็นสลายกระจายเลย
“ฆ่ามัน”
ฮั่วเหลียนเฟิงแดงกล้ำทั้งหน้าตา ตะโกนกร้าวบ้าคลั่ง
“ฝืด...”
เสี่ยวชิงดั่งเคลื่อนย้ายข้ามอวกาศ ปรากฏต่อหน้ามันในพริบตา
หอกกวาดแนวนอน คลื่นสีฟ้าคลั่งม้วนขึ้น
เปลวเพลิงพวยพุ่ง
ทั้งตัวฮั่วเหลียนเฟิงจมอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง ดาบยาวสีเพลิงปรากฏในมือ
“ก๊อง...”
ท่ามกลางเสียงดังแสบแค้นของโลหะปะทะกัน พลังลมปราณที่ปะทะกันกระจายออกรอบด้านเหมือนระลอกคลื่น
ฮั่วเหลียนเฟิงถูกแรงปะทะสะบัดถอยหลัง โคนมือแตกฉาน ดาบยาวในมือดังกึกก้องสั่นสะท้านไม่หยุด
เสี่ยวชิงก็ถูกดีดพุ่งออกไป
“เปรี้ยง...”
ท่าหอกกลับหลังหนึ่งจังหวะ เสียบทะลุหน้าอกคนหนึ่ง
“ปัง” เสียงหนึ่งครา หมอกเลือดคลุ้งกระจาย
ฮั่วเหลียนเฟิงตกใจโกรธคลั่ง มันพบว่าตนเองไม่ใช่คู่มือของเซี่ยวชิงแม้แต่น้อย
เซี่ยวชิงกวาดสายตามองมันอย่างเย็นชา
“โครม...”
หอกก่นกวน อากาศรอบด้านบิดเบี้ยว ดั่งกวนก้นห้วงมหาสมุทร แสงสีฟ้าคล้ายคลื่นยักษ์ซัดสวาทออกมา
ผู้เฒ่าผู้พิทักษ์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สองคน เซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้นขั้นสมบูรณ์แบบ ตะโกนโกรธขึ้นพร้อมกัน
ทั้งสองจับมือกันสู้ ต้านแสงฟ้าที่ซัดเข้ามา
“โครม...”
เสียงระเบิดสั่นสะเทือนฟ้าดินดังผ่านไป ทั้งสองหายไป เหลือเพียงหมอกเลือดจาง ๆ ยังไม่ทันจางหาย
พวกเผ่าไฟตกใจจนวิญญาณแตกกระจัดกระจาย