อู๋ไป๋เดินกลับมาถึงลานพักของตัวเอง ก็เห็นไป่ซืออี้นั่งอยู่
ไป่ซืออี้นั่งหน้าตรงหน้าหินคนเดียว ชะโงกความคิดอยู่เงียบ ๆ
มองสีหน้าของอีกฝ่าย อู๋ไป๋มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย — ดูท่าคนนี้ได้พยายามติดต่อกับภาคเทพแล้ว และผลก็ไม่เป็นอย่างใจ
"ท่านไป่ มาตั้งแต่เมื่อไหร่"
ได้ยินเสียงอู๋ไป๋ ไป่ซืออี้หันมามอง แล้วลุกขึ้นยืนกล่าวว่า
"มาได้สักพักแล้ว เห็นว่าสหายธรรมะเสินหลัวไม่อยู่"
"ผมไปพบประมุขตระกูลหยวน"
อู๋ไป๋ทำสัญญาณให้ไป่ซืออี้นั่ง แล้วเขาก็นั่งลงตาม ก่อนพูดว่า
"ท่านไป่มาหาผมมีเรื่องสินะ"
สีหน้าของไป่ซืออี้หม่นหมองลง กล่าวว่า
"สหายธรรมะเสินหลัวพูดถูกแล้ว"
"เรื่องอะไร?"
"พวกเราถูกทิ้งจริง ๆ แล้ว"
อู๋ไป๋พูดเรียบเย็น "ดูท่าท่านไป่ได้ลองติดต่อกับภาคเทพแล้วสินะ?"
ไป่ซืออี้พยักหน้า
"ติดต่อกันอย่างไร?"
ไป่ซืออี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า "ด้วยแผ่นป้ายชีวิต"
อู๋ไป๋เข้าใจทันที
แผ่นป้ายชีวิตผูกกับชีวิตของเจ้าของ ถ้าคนหนึ่งคนตายลง ป้ายนั้นก็จะแตกสลาย
แน่นอน แผ่นป้ายชีวิตยังใช้ติดต่อสื่อสารกันได้ด้วย
ไป่ซืออี้เต็มไปด้วยความโกรธ "ก่อนมา ผู้อาวุโสในตระกูลบอกผมว่า ถ้าเจอภัยคุกคาม ให้ใช้แผ่นป้ายชีวิตติดต่อได้เลย พวกท่านจะตอบสนองทันที"
"แต่ผมใช้แผ่นป้ายชีวิตไปแล้ว ไม่มีการตอบกลับแม้แต่น้อย คนอื่น ๆ ก็เหมือนกันหมด"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะอยู่ในใจ — จะมีการตอบกลับได้อย่างไรกัน
"พวกคุณนี่มันไร้เดียงสาเกินไปจริง ๆ"
"ภาคเทพหลบหนีศัตรูที่ทรงพลังมาตลอด ของอย่างแผ่นป้ายชีวิตนี่ ถ้าตกไปอยู่ในมือศัตรู ที่ตั้งของภาคเทพก็เปิดเผยทันที คุณคิดว่าพวกเขาแม้จะได้รับสารติดต่อจากพวกคุณแล้ว จะกล้าตอบไหม?"