อู๋ไป๋เดินตามหยวนลี่สิงมายังตึกที่แวะผ่านครั้งก่อน
หยวนลี่สิงไม่เข้าไปข้างใน นั่งรออยู่ภายนอก ปล่อยให้อู๋ไป๋เข้าไปตามลำพัง
พอก้าวเข้าไป อู๋ไป๋ก็รู้สึกถึงฆาตกริยาที่แผ่ออกมาเป็นระลอก ๆ
หญิงสาวนั่งจ้องเขาอยู่เงียบ ๆ ด้วยสายตาเย็นชา
"อู๋ไป๋ นายท้าทายเส้นตายของฉันซ้ำ ๆ แบบนี้ คิดว่าฉันทำอะไรนายไม่ได้จริงเหรอ?"
อู๋ไป๋ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เอ่ยเรียบ ๆ ว่า
"เส้นตายของนายเหรอ? คนแบบนายน่ะยังมีเส้นตายอีกเหรอ?"
เจ้าตระกูลหยวนพูดเสียงเข้ม "ข่าวลือที่แพร่ออกไป นายเป็นคนส่งออกไปเองใช่ไหม?"
"ใช่"
อีกฝ่ายจ้องอู๋ไป๋ด้วยแววตาเย็นเยียบ "ดูท่านายตั้งใจจะปฏิเสธการร่วมมือกับเราเต็มเปาแล้วสินะ?"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง "ไม่ใช่ ฉันยอมร่วมมือ"
อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย
"แม้นายจะน่ารำคาญก็จริง แต่เมื่อเป็นการร่วมมือ ก็ต้องยึดหลักความเป็นธรรม ฉันว่าควรอธิบายให้เข้าใจก่อนสักหน่อย"
"เรื่องนี้ ฉันวางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนจะมาที่ตระกูลหยวนแล้ว"
อีกฝ่ายพูดเสียงดัง "แต่วิธีการของนาย ทำให้สำนักหมิงตี้ของฉันเดือดร้อนไปเยอะ"
"งั้นเหรอ? ก่อนจะร่วมมือกัน เราคือศัตรูกัน ฉันว่าไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ไม่เกินงาม"
อีกฝ่ายหัวเราะเยาะ "งั้นนายจะทดแทนยังไง?"
"ฉันต้องทดแทนทำไม?"
อู๋ไป๋มีสีหน้าเล่น ๆ "ก่อนที่ฉันจะทำเรื่องพวกนี้ เรายังไม่ได้ร่วมมือกันสักหน่อย เรื่องนี้พวกนายจัดการเองเถอะ แถมฉันจะได้ดูด้วยว่าพวกนายมีสิทธิ์ร่วมมือกับฉันหรือเปล่า?"