“คุณเพย์ รู้ไหมว่าพวกที่ถูกจับถูกขังอยู่ที่ไหน”
อู๋ไป๋ถาม
เผยเจิ้นตอบ “แขวนอยู่หน้าจารึกตระกูลหม่าทางใต้เมือง”
“คุณเพย์ พวกเรามีธุระนิดหน่อย ถ้ามีโอกาส จะได้เลี้ยงเหล้าคุณ”
จากกันเพย์เจิ้นแล้ว อู๋ไป๋กับพวกรีบมุ่งหน้าสู่ใต้เมือง
ใต้เมือง หน้าจารึกตระกูลหม่า ผู้คนแน่นขนัด
จารึกของตระกูลหม่า สลักชื่อคนที่มีคุณูปการครั้งใหญ่ต่อตระกูลเอาไว้ ถือเป็นหน้าตาของตระกูลหม่า
มีคนถูกแขวนอยู่กลางอากาศ ตัวเปื้อนเลือดทั้งกาย ผมยุ่งเหงิด
ฝูงชนชี้จ้องกันเป็นการใหญ่
อู๋ไป๋มองซีเหมินยุนอี้ที่ถูกแขวนอยู่ คิ้วขมวดแน่น ประกายฆ่าฟันพุ่งพรวดในดวงตา
เสี่ยวชิงก็หน้าเขียวคล้ำไม่ต่างกัน
อู๋ไป๋โกรธสุดขีด แต่ยังไม่เสียสติ
“ระวังหน่อย ในฝูงชนมีผู้แข็งแกร่งไม่น้อย”
เสิ่นเทียนจวินพูด “ปกติใต้เมืองห้ามชาวบ้านเข้าออก ทำไมวันนี้ถึงเปิดให้เข้าได้อิสระ มันไม่ธรรมดา”
อู๋ไป๋พูดเสียงเย็น “พวกเขาอยากล่อฉันกับเสี่ยวชิงออกมา”
“อู๋ไป๋ ลงมือเลย”
“เดี๋ยว!” อู๋ไป๋ยกมือห้าม “ฉันรู้สึกได้ว่าผู้แข็งแกร่งขั้นแก่นทองสองคนของตระกูลหม่าอยู่แถวนี้”
“นี่มันกับดัก ต้องหาทางที่แน่นอนที่สุด ไม่งั้นไม่ใช่แค่ช่วยต้าสาไม่ได้ แต่เราก็จะโดนลากลงไปด้วย”
สมองของอู๋ไป๋หมุนเร็วดั่งสายฟ้า
สายตาเขาเหลือบไปเห็นจารึกของตระกูลหม่า
“มีแล้ว! จารึกนี่ต้องสำคัญกับตระกูลหม่าแน่ๆ เดี๋ยวฉันจะลงมือทำลายมันเสียก่อน เพื่อล่อคนที่ซุ่มซ่อนอยู่ออกมา พวกนายสองคนหาจังหวะลงมือเอา”
เสี่ยวชิงพยักหน้า “ระวังตัวด้วยนะ”
อู๋ไป๋กำลังจะลงมือ เสิ่นเทียนจวินกลับฉุกเขาเอาไว้ “ใจเย็นก่อน คนนี้หน้าเต็มไปด้วยคราบ ผมยุ่งเหงิด นายแน่ใจหรือว่าเป็นเพื่อนพวกนาย”
อู๋ไป๋อึ้งไปชั่วขณะ
ญาณของอู๋ไป๋แผ่ออกไป ใบหน้าเปลี่ยนทันที
“ดีนะที่เจ้าหญิงจอมปัญญาอ่อนเตือนทัน ไม่งั้นเราต้องโดนหลอกแน่”
ใบหน้าเสี่ยวชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ว่าไงนะ คนนี้ไม่ใช่ซีเหมิน?”
“ร่างกายเหมือน แต่ลมหายใจไม่ใช่ เขาไม่ใช่ต้าสา”
ซีเหมินฝึกปราณอัปมงคล แยกออกง่ายมาก
อู๋ไป๋หันไปมองเสิ่นเทียนจวิน “ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร พวกนายแค่ใส่ใจจนมึนหัว” เสิ่นเทียนจวินส่ายหน้า เสริมอีกประโยค “ต่อจากนี้อย่าเรียกฉันเด็กโง่ก็พอ”
“ได้ เด็กโง่”
เสิ่นเทียนจวิน “……”