อู๋ไป๋เงยหน้าอกผาย มองเหล่าพวกนี้ที่ตาค้างปากค้าง ดูท่าจะโดนเอกลักษณ์ของเขากวนจนตัวแข็งค้างซะแล้ว
“ไสหัวออกไป”
“ลูกศิษย์ชั้นสามอย่างแก บุกหอคลังตำราโดยไม่ได้รับอนุญาต อยากตายใช่ไหม”
“บุกหอคลังตำราโดยพลการ ต้องรับการลงโทษตามกฎตระกูล”
เสียงด่าทอดังขึ้นรัว ๆ
อู๋ไป๋ตาค้าง
อีกฝ่ายไม่กลัว นี่มันอายชะมัด
อู๋ไป๋ยิ้มเหี้ยม ยกมือฟาดฝ่ามือลงมาหนึ่งที
ลูกศิษย์ทั้งหมดล้มลงไปนอนแน่นิ่งไปทั้งแถว
“หอคลังตำรางี้เหรอ”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น แล้วจุดไฟเผาทิ้งซะ
ส่วนตัวเขาพุ่งออกทางหน้าต่างด้านหลัง แนบผนังซิ่งหายวับไปแล้ว
เซียนผู้แข็งแกร่งสองคนขั้นเซียนทองคำไล่ตามมาถึงจุดนี้ ดวงตาแหลมคมเหมือนนกเหยี่ยว
แต่หาตัวอู๋ไป๋ไม่เจอ กลับพบว่าหอคลังตำราพวยพุ่งควันหนา
สองคนโมโหจนแทบจะตายคาที่
“ใครก็ได้ มาช่วยดับไฟ”
หม่าช่านตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
“หนูขี้ขโมยไร้ยางอาย รอเฒ่าจับแกได้เมื่อไหร่ เฒ่าจะหั่นร่างแกเป็นพันชิ้นแน่นอน”
เซียนขั้นเซียนทองคำสองคนลงมือเอง แต่กลับจับตัวอีกฝ่ายไม่ได้ ชาตินี้มันอัปยศสุด ๆ
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป หน้าตระกูลหม่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหน?
อู๋ไป๋หนีไปนานแล้ว
เขาซ่อนอยู่หลังภูเขาประดับ ลูกศิษย์ตระกูลหม่าหลายคนกำลังวิ่งตรงไปทางหอคลังตำรา
อู๋ไป๋ยื่นมือออกไป พลังที่มองไม่เห็นจับกุมลูกศิษย์คนสุดท้ายไว้ แล้วดึงเขามาที่หลังภูเขาประดับอย่างเงียบเชียบ
ลูกศิษย์คนนั้นตกใจหนักมาก มองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“พวกแกขังคนที่จับมาไว้ที่ไหน?”
“มะ มือใคร?” ลูกศิษย์ตระกูลหม่าถามกลับด้วยความสั่นเทิ้ม
อู๋ไป๋เอ่ยเสียงเย็น “เล่นโง่กันใช่ไหม? ก็คนที่พวกแกจับกลับมาจากพระราชวังไง”
“ฉัน ฉันไม่รู้”
อู๋ไป๋หน้าตาเย็นชา นิ้วทั้งห้าบีบกระชับ แทบจะบีบอีกฝ่ายจนตาย
“จะพูดหรือไม่พูด?”
“ฉัน ฉันจริง ๆ ไม่รู้ว่าขังอยู่ที่ไหนจริง ๆ”
“งั้นเก็บแกไว้ก็ไร้ประโยชน์”
อู๋ไป๋บีบคออีกฝ่ายจนแหลกลาญทันทีโดยไม่ลังเล
ฐานที่มั่นของตระกูลหม่ากว้างใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัด จะหาตัวต้าซาให้เจอยากเหลือเกิน
อู๋ไป๋ตัดสินใจจะจับคนที่มีสถานะสูงกว่ามาสอบปากคำ
“หนูขี้ขโมยไร้ยางอาย ดูซิว่านี่ใคร?”
ขณะนั้นเอง เสียงเย็นเยียบดังขึ้น