ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะเหมือนคนเสียสติ
เสี่ยวชิงก็หน้าเบิกบานเอาเป็นเอาตายไม่ต่างกัน
อู๋ไป๋น้ำตาพราก น้ำตาไหลพราก ๆ .....คบเพื่อนผิดคนจริง ๆ!
สองคนหัวเราะจนพอใจแล้ว จึงช่วยกันดึงอู๋ไป๋ขึ้นจากพื้น
"เบา ๆ ๆ ......เอวฉันมันหักไปแล้วมั้ง"
อู๋ไป๋ปวดจนหน้าบิดเบี้ยว
"ไอ้หลานคนนี้มันตั้งใจแน่ ๆ เลย มันไม่ใช่คนจริง ๆ"
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ก็มันเห็นแก่ตัวจริง ๆ ทำให้ไตที่ไม่ค่อยแข็งแรงของนายยิ่งเลวร้ายลงไปอีก"
"เฮ้ย!!!"
อู๋ไป๋ร้องลั่นขึ้นมาทันที "นายทำอะไรน่ะ!"
"อย่าขยับ ฉันช่วยนวดให้"
ซีเหมินหยุนอี้ฉวยโอกาสลงมือเล่นงาน ปวดจนอู๋ไป๋ร้องหาพ่อร้องหาแม่
"ไสหัวไปเลย ไม่ต้องให้นายนวด"
"ไม่ต้องก็ไม่ต้อง เหมือนใครอยากช่วยนวดให้นักหนา"
ซีเหมินหยุนอี้ฟาดมือลงบนเอวของอู๋ไป๋สองทีเต็มแรง
อู๋ไป๋ปวดจนหน้าผากเหงื่อตก
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ต้องยอมรับว่าปีศาจราชฉู่นี่แรงจริง ลุงอู๋ก็เป็นถึงขั้นจักรพรรดิ แท้ ๆ แต่อยู่ในมือเขากลับไม่มีแม้แต่แรงต้าน"
"ขั้นจักรพรรดิเทียบกับสิ่งมีชีวิตระดับนั้นก็ไม่ต่างจากไก่ตายกับหมาจรจัดเลย ฉินมู่บีบทำลายขั้นครึ่งจุนได้ด้วยมือเปล่าเพียงครั้งเดียว ฉู่ซวิ่นจะแย่กว่านั้นได้อย่างไร"
เห็นอู๋ไป๋ปวดจนหน้าบิดเบี้ยว สองคนหัวเราะกันสุดซอย
อู๋ไป๋นั่งขัดสมาธิ ทำสมาธิปรับลมหายใจไปครึ่งวันกว่า ๆ ถึงจะฟื้นตัว
วินาทีที่อู๋ไป๋ฟื้นตัว สองคนก็รู้หน้าที่เก็บยิ้มทันที.....หัวเราะต่อเมื่อไหร่คนที่โชคร้ายก็จะเป็นสองคนนี้เอง
ซีเหมินหยุนอี้กลัวโดนตบหัว จึงประจบว่า "ลุงอู๋ นายหิวหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันไปล่าสัตว์ร้ายมาสองตัว ผ่าเอาไตมาย่างให้กิน เอาให้ฟื้นฟูกันเลย"