เห็นสองคุณเพื่อนซี้แสดงอาการชื่นชมยินดีอยู่ร่ำไป อู๋ไป๋ก็ได้แต่ส่ายหัวอย่างจำใจ
ตอนเซี่ยวเฟย์ลงมาจากภูเขา อู๋ไป๋ก็เตรียมข้าวเสร็จแล้ว
"ฉันไปเรียกเซี่ยวตายนะ" เซี่ยวไกว๋บอก
อู๋ไป๋หัวเราะเบา ๆ "ตอนกินข้าวเธอตื่นตัวกว่าใคร ๆ ไม่ต้องเรียกก็ได้"
ทุกคนหันไปมอง ก็ไม่อาจกลั้นขำได้
เห็นเสี่ยวไต๋ตาปรือๆ หาวแบบไม่อายมารยาท จมูกน้อยส่งเสียงดม ๆ ดูเฉื่อยชาเหมือนลูกแมว เดินตามกลิ่นหอมมาเอง
ท่าทางน่ารักแบบนั้นทำให้ทุกคนขำออกมาทั้งห้อง
เซี่ยวเฟย์ยิ้มแฉ่งวิ่งเข้าไปหา
แท้จริงเธอเคยไปดูเซี่ยวตายมาก่อน แต่ตอนนั้นเซี่ยวตายหลับสนิทอยู่
แต่เซี่ยวตายกลับเดินหลับตาลืม ๆ อ้อมเธอไป ตรงดิ่งไปที่ของโปรดบนโต๊ะ
เสี่ยวเฟย: "......."
เธอหันกลับมา ยิ้มเบา ๆ "ยังตะกละเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ"
"ว้าว ของกินเยอะแยะเลย!"
เมื่อเห็นโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร เซี่ยวตายตื่นเต้นทันที ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
"เจ้านาย นี่ทำให้ถึงเถียวชุ่ยกินใช่ไหม?"
อู๋ไป๋หน้าตายสุดวิสัย
เขาชี้ไปที่เซี่ยวเฟย์ "ยังจำเธอได้ไหม?"
เซี่ยวตายหันไปมอง แล้วตอบด้วยหน้างง ๆ "ไม่เหมือนคนเมื่อก่อนเลยน้า"
คนเมื่อก่อนที่เสี่ยวไต๋พูดถึงคือเสี่ยวเฟยที่เชียนเหมี่ยนปลอมตัวมา
เซี่ยวเฟย์ตอนนี้กลิ่นอายและบุคลิกต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ เซี่ยวตายแม้จะซื่อ ๆ แต่สัญชาตญาณก็ยังแม่นยำ
"คนนี้ต่างหากคือเซี่ยวเฟย์ตัวจริง" อู๋ไป๋กล่าว
ใบหน้าเซี่ยวเฟย์หม่นลงเล็กน้อย ครั้งนั้นพวกเธอทั้งสี่รักกันเหมือนพี่น้อง แต่บัดนี้ทุกอย่างผันเปลี่ยน ตายไปก็ตาย หายความจำก็หายความจำ
เซี่ยวตายแค่อ้อหนึ่งคำ แล้วก็หมายตามองของกินบนโต๊ะ ลูบท้องน้อยของตัวเอง "เจ้านาย หิวจังเลยอ่ะ!"
ในความจำที่เลือนหายของเสี่ยวไต๋ คงจะจัดอันดับให้ของกินอยู่อันดับหนึ่ง การนอนอยู่อันดับสอง และอู๋ไป๋คงแค่ได้อันดับสามแบบหวิว ๆ
อู๋ไป๋หน้าดำสนิท
"ทุกคนนั่งกันเถอะ"
อู๋ไป๋ให้ซีเหมินหยิบเหล้ามา เทให้ทุกคนคนละแก้ว
"วันนี้ดีใจ ยินดีต้อนรับเซี่ยวเฟย์กลับบ้าน ยกแก้วด้วยกันเถอะ"
แก้วแรกลงคอ อู๋ไป๋ตั้งใจจะพูดอีกสักสองประโยค แต่เห็นเซี่ยวตายมองของบนโต๊ะจนน้ำลายไหลเลือด ก็ได้แต่พูดอย่างหมดอารมณ์ "เอาเถอะ ทุกคนเริ่มกินได้"
กินจนอิ่มหนำใจแล้ว