ฉู่สวินมองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าเจ็บใจ
อู๋ไป๋ไม่สะทกสะท้าน เพราะไอ้นี่ช่างน่าสงสัยจริง ๆ
ความทรงจำชาติก่อนของเขาฟื้นคืนมาแล้ว แต่ก็ฟื้นมาได้เพียงเจ็ดแปดส่วน ที่เหลือหลงหายไป
เขาชาติก่อนฝึกถึงระดับไหน คิดยังไงก็นึกไม่ออก
เขาถึงกับสงสัยว่าฉู่สวินลงมือแก้ไขความทรงจำของเขา เพราะกระดูกวิถีของเขายังอยู่ในมือคนนี้ตลอด
"ไอ้คนไร้น้ำใจ อย่าลืมนะว่าเธอฟื้นคืนมาได้ถึงขนาดนี้ แม้ไม่มีความดีก็มีความเหนื่อยพอควรแล้วนะ"
อู๋ไป๋แสดงความรังเกียจ "อย่าโวยวายอ้างเครืองแต่อย่างเดียว ฉันอยากฟังความจริง"
ฉู่สวินถอดใจ "เอาเถอะ ความจริงก็คือ ความสงสัยของเธอน่ะไร้มูลเหตุโดยสิ้นเชิง"
"เอาล่ะ เดี๋ยวฉันบอกความจริงให้ฟัง! สมัยนั้น เธอสละร่างกายเพื่อซ่อมแซมวงล้อการเวียนว่าย เมื่อฉันรีบเดินทางกลับมา ก็คิดว่าเธอจิตวิญญาณกระจายสูญสิ้นไปหมดแล้ว... จวบจนวันหนึ่ง มีกิ่งก้านหนึ่งสาย ส่งจิตวิญญาณเศษเดียวของเธอมาถึงตัวฉัน"
"ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าต้นไม้หมื่นภพอยู่ในมือเธอ เป็นต้นไม้หมื่นภพที่รักษาเศษจิตวิญญาณของเธอเอาไว้ไม่ให้กระจัดกระจาย"
"พูดให้ถูก สิบเทพเจ้าผู้ครองโลกในสมัยนั้น กับผู้อยู่เบื้องหลังพวกเขา คือกลุ่มแรกที่รู้ว่าต้นไม้หมื่นภพอยู่ในมือเธอ"
"หลังจากนั้นฉันถึงตระหนักได้ว่าต้นไม้หมื่นภพอยู่ในมือเธอ และก็เข้าใจเจตนาที่สิบเทพเจ้าผู้ครองโลกทรยศเธอ ดังนั้นฉันจึงเดินทางไปทั่วพันภพทั้งปวง ค้นหาหอคอยกาลเวลาที่กระจัดกระจาย แต่ก็หาต้นไม้หมื่นภพไม่เจอ"