อู๋ไป๋มองแววเย็นชาไปที่โม่ซิงเยว่หนึ่งครั้ง แล้วหันหลังเดินกลับไปยังเต็นท์
โม่ซิงเยว่ยิ้มสดใสราวกับดอกไม้บาน
"อู๋ไป๋ ไปพักสักหน่อยเถอะ ตอนเที่ยงจะมีงานเลี้ยงรวมญาติของผู้บัญชาการทั้งเจ็ดภูมิภาค จะมีคนมาตาม"
วิธีตอบของอู๋ไป๋เรียบง่ายมาก
วงล้อสีดำหลายวงพุ่งออกจากร่าง ฉีกม่านอวกาศ ฟันใส่หินก้อนใหญ่หลายก้อนที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร
"ตูม! ตูม! ตูม!"
ราวกับมีดตัดเต้าหู้ หินก้อนใหญ่ถูกผ่าออกอย่างง่ายดาย
แต่เบื้องหลังหินก้อนนั้น เลือดกระเซ็นกระจาย
ผู้เชี่ยวชาญขั้นเทพหลายคนที่รับหน้าที่ลอบปกป้องโม่ซิงเยว่ ถูกสังหารหมดสิ้น ไม่เหลือสักคน
ใบหน้าของโม่ซิงเยว่เย็นลงอีกหลายองศา
"สมชายที่ฉันมองไว้จริง ๆ เก่งจริง ๆ ฆ่าผู้เชี่ยวชาญขั้นเทพเหมือนหั่นแตงกวา"
"เฮ้ย ผู้หญิงบ้า นายไม่กลัวฉันเอามีดฟันนายเหรอ?"
ซีเหมินหยุนอี้ปักต้นไม้เป็นเสาธง แขวนธงซีฮวงขึ้น แล้วเดินมามองโม่ซิงเยว่พร้อมยิ้มเยาะ
โม่ซิงเยว่หัวเราะคิกคัก: "พักให้เต็มที่นะ ค่อยเจอกันตอนมื้อเที่ยง"
พูดจบก็ลอยจางหายไป
ซีเหมินหยุนอี้ตามอู๋ไป๋ไป แล้วพูดว่า "เฮ้เว่อ ผู้หญิงคนนี้บ้าจริง ๆ ลูกน้องตายไปหลายคน แท้ ๆ แม้แต่จะกระพริบตาก็ไม่กระพริบ"
"เธอไม่ได้บ้า แต่เย็นชาและฉลาด แถมยังมีตัวเองเป็นหลักพึ่งพิง"
"ลูกน้องตายไปหลายคนแต่หน้านิ่งไม่เปลี่ยน แปลว่าสิ่งที่เธอพึ่งพิงไม่ใช่คนกลุ่มนี้ แต่ต้องมีไพ่ตายที่ใหญ่กว่านั้น"
"ถ้าอยากฆ่าผู้หญิงบ้าคนนี้ ต้องหาให้ได้ก่อนว่าไพ่ตายของเธอคืออะไร รู้เขารู้เรา ถึงจะสังหารได้ในหนึ่งเดียว"