ชายวัยกลางคนมองไปยังทิศทางของภูเขาเฟิ่งหมิง ก่อนกล่าวเสียงต่ำว่า "จำสองบทพยากรณ์นั้นได้ไหม"
"จอมยุทธ์จักรพรรดิไม่ตาย โลกใบนี้ย่อมไร้เทพ"
ชายหนุ่มเกราะเงินแค้นเคืองเต็มหน้า
"ชาวพื้นเมืองดาวโลกตัวจิ๋วคนหนึ่ง เรียกตัวเองว่าจอมยุทธ์จักรพรรดิ ก็เพียงกบในบ่อที่หลอกตัวเองเล่นเท่านั้น นายยังเชื่อจริงอีกเหรอ?"
"จอมยุทธ์จักรพรรดิไม่ตาย โลกใบนี้ย่อมไร้เทพ พูดได้อะไรขนาดนี้ พวกนายก็เลื่อนเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว"
"อู๋ไป๋ก็แค่มดปลวก ปลายนิ้วเดียวก็กำจัดได้ จะต้องคิดไล่เลียงทุกก้าวถึงขั้นนั้นเหรอ? พวกนายให้ความสำคัญกับมันเกินไป"
ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงต่ำว่า "นี่คือความประสงค์ของท่านบรรพชน"
ในดวงตาของชายหนุ่มเกราะเงินวูบผ่านความเย็นเยียบ แต่เขาก็เงียบไป ปิดปากไม่พูดอีก
จากนั้นเขายิ้มเจ้าเล่ห์ "พอจัดการอู๋ไป๋เสร็จก็อยู่บนโลกนี่เล่นให้เต็มที่ นายว่าถ้าฉันเปลี่ยนโลกใบนี้เป็นสวนหลังบ้านของตัวเองจะเป็นไง?"
"จัดการอู๋ไป๋เสร็จ เราต้องกลับทันที โลกใบนี้อันตรายยิ่งกว่าที่นายคิดอีก"
"อันตราย? ที่ดินแดนกันดารแบบนี้ พวกชาวพื้นเมืองชะง่อนผงะเทียมมดปลวก จะอันตรายตรงไหน?"
ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงต่ำอีกครั้ง "นี่คือความประสงค์ของท่านบรรพชน"
ชายหนุ่มเกราะเงินเบิกตาโกรธ แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรต่อ
ชายวัยกลางคนมองเขาหนึ่งครั้ง ถอนหายใจแล้วว่า "ผู้หญิงกับลูก ๆ ของอู๋ไป๋ไม่ได้อยู่บนภูเขา"
ชายหนุ่มเกราะเงินตาลุกวาวทันที "รู้ไหมว่าไปอยู่ไหน?"
"คนของเราตามติดอยู่"
"ผู้หญิงของอู๋ไป๋สวยจริง ๆ ฉันไปจัดการเธอเองเลย"
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย "อย่าสร้างเรื่องใหญ่โตเกินไป"
"วางใจ ผู้หญิงหนึ่ง เด็กสองคน ปลายนิ้วเดียวก็จบ"
ชายหนุ่มเกราะเงินโบกมือ พาอีกสี่คนจากไป
สายตาของชายวัยกลางคนมองไกลไปยังทิศภูเขาเฟิ่งหมิง แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
ภูเขาเฟิ่งหมิง ไป๋ซู่หลินและจู้ซิ่วจือวนเวียนอยู่รอบตัวไป๋เสี่ยวจวี๋ที่ธิดามังกรน้อยปลอมตัวเป็น
"หนู ๆ กินข้าวเยอะ ๆ นะ"
คนชราทั้งสองปรุงอาหารอร่อย ๆ วางเต็มโต๊ะ
แต่ใครก็ไม่รู้เห็นว่าหลังเขา หลุมฝังศพของไป๋เสี่ยวจวี๋แตกร้าวออก หมอกดำน่าสยองพวยพุ่งออกมาจากในหลุมศพ