“มา วันนี้ฉันจะดื่มให้แกตาย”
ชายผมแดงจ้องชายชุดขาว พูดเสียงต่ำ
“มาก็มา ฉันจะกลัวแกเหรอ”
ทั้งสามคนเริ่มประชันดื่มกัน
“ช่วยด้วย ท่านเอาหวงผู้ยิ่งใหญ่ ช่วยด้วย…”
ริมสระน้ำ หญิงสาวที่คิ้วและแววตาเต็มไปด้วยความซนซื่อ ๆ กำลังควบคุมปลาคาร์ปตัวนั้นอยู่
สัตว์น้ำที่ควรอยู่ในน้ำอย่างดี ๆ ภายใต้การควบคุมของหญิงสาว กำลังบินวนไปมาบนฟ้าไม่หยุด
แต่เอาหวงกลับไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา
ไม่ต้องพูดถึงว่าหญิงสาวแค่เล่นซน แม้จะเอาปลาคาร์ปตัวนี้ไปตุ๋นกิน ก็ไม่เห็นเขาจะว่าอะไร
หญิงสาวเล่นไปสักพัก เริ่มเบื่อ จึงวิ่งมาดูทั้งสามคนประชันดื่ม
ชายชุดขาวยิ้ม “ชินเยี่ย จะดื่มเหล้าไหม”
“ไม่เอา” หญิงสาวส่ายหน้า “ลุงกิเลน ลุงอู๋ซวง ออกไปเล่นกันเถอะ ที่นี่น่าเบื่อจัง”
เอาหวงไม่พอใจขึ้นมา “เจ้าเด็กไร้น้ำใจนี่ ยังไงก็มาได้ทีนึง ไม่มานั่งเป็นเพื่อนปู่สักหน่อยเหรอ”
“ปู่อ๋าวหวง แต่ที่นี่มันน่าเบื่อจริง ๆ นะ”
หญิงสาวนั่งลง วางสองมือรองคาง “หนูไม่ได้กลับมาโลกนานแล้ว ครั้งนี้หนูแอบหนีออกมา ถ้าพ่อรู้เข้าหนูก็จบแน่”
ชายชุดขาวยิ้มขื่น “พ่อเจ้าน่ะเหรอ พ่อที่คลั่งลูกสาวขนาดนั้น จะใจร้ายลงโทษเจ้าได้ยังไง แต่สองคนเรานี่สิจริง ๆ ที่จะจบ เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับเด็ดขาด ถ้าพ่อเจ้ารู้ สองคนเราก็เสร็จแน่”
“ตอนนี้ฉันเสียใจแล้วที่แอบพาเจ้าออกมา”
หญิงสาวหัวเราะคิกคัก “ลุงอู๋ซวงวางใจเถอะ หนูจะเก็บเป็นความลับแน่นอน”
ชายชุดขาวมองไปที่เอาหวง “อ้อ แล้วตอนนี้เจ้าอู๋ไป๋นั่นเป็นยังไงบ้าง ยังเป็นเหมือนเดิมไหม”
เอาหวงพยักหน้า “ยังเดิม เจ้าเล่ห์ ขี้เกียจ ตะกละ ลื่นไหล ขี้เกียจได้ก็ขี้เกียจ”
“สมจริงเลย เปลี่ยนแผ่นดินง่าย เปลี่ยนนิสัยยาก” ชายชุดขาวยิ้ม
สีหน้าของเอาหวงกลับเอียงจริงจังขึ้นทันที “ครั้งนี้ที่เรียกสองคนมา เพราะหอแห่งกาลเวลาได้แสดงภาพอนาคตของมันออกมา”
“เป็นยังไง”
เอาหวงส่ายหัวเบา ๆ “เส้นทางไม่เหมือนกัน แต่จุดจบเหมือนเดิม”
สีหน้าชายชุดขาวกลายเป็นเคร่งเครียด
ด้านข้าง คิวของชายผมแดงก็ขมวดขึ้นเช่นกัน