ภายในอุโมงค์เหมือง มีทหารสวมชุดเกราะพร้อมอาวุธครบมือประจำการยืนเฝ้าอยู่
“มา ๆ ดื่ม ๆ ดื่ม……”
“ถึงตานายแล้ว เทไวเลย ๆ”
เสียงอึกทึกครึกโครมดึงสายตาของอู๋ไป๋ไป
เขาก้าวเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว แล้วเงยหน้ามองไป ก็เห็นทหารกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมโต๊ะดื่มเหล้าเล่นไพ่กัน ดาบประจำกายร่วงหล่นอยู่บนพื้นก็ไม่รู้ตัว
อู๋ไป๋มองไปรอบ ๆ อย่างแปลกใจ แต่สิ่งที่เห็นมีแต่ผนังหิน ไม่เห็นผลึกมารแม้แต่ก้อนเดียว
คนงานหลายคนที่ผอมโซจนเห็นกระดูก สองคนช่วยกันแบกตะกร้าไม้ไผ่ ข้างในบรรจุผลึกมารสีเลือดไว้
แล้วพวกเขาขุดผลึกพวกนี้มาจากไหน?
เสียงดังสนั่น!
อู๋ไป๋หันหัวไปมอง
เห็นคนงานสองคนที่แบกตะกร้าอยู่ คนที่เดินนำพลันล้มลงไป ตะกร้าคว่ำ ผลึกมารข้างในเกลื่อนกล่นไปทั่วพื้น
“ไอ้ขี้เกียจ! พวกไร้ค่า! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”
ทหารนายหนึ่งเดินเข้ามา ไม่แม้แต่จะเข้าไปดูว่าคนที่ล้มลงไปเป็นยังไง แต่ชำแร้งฟาดลงมาก่อน
เสียงแป๊ะ!
หวายฟาดลงบนตัวคนงานที่นอนแน่นิ่ง ทันทีที่ผิวหนังฉีกขาดเป็นแผลเลือดซิบ
แต่คนงานกลับไม่ขยับแม้แต่นิด
“ท่าน อย่าตีแล้ว ขอร้องล่ะ อย่าตีแล้ว……”
คนงานเหมืองชราด้านหลังอ้อนวอน แล้วเดินเข้าไปดูอาการคนที่ล้มอยู่
“ไอ้แก่! อยากโกงงานใช่ไหม?”
หวายของนายฝ่ายคุมงานฟาดลงมาทันที เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของคนงานชราไม่อาจกันหวายได้ ผ้าฉีกขาด หลังปรากฏรอยแผลเลือด