ทั้งเหมืองแร่เงียบกริบราวดินแดนแห่งความตาย
ทุกคนจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความสยองขวัญ
โหวเชียนหู่ตกใจจนขาอ่อนยวบ ทรุดลงนั่งกับพื้นไปเฉย ๆ
อู๋ไป๋มองเขาแล้วถาม: "เป็นไง เวลาปลุกจากเมาของฉันได้ผลดีใช่ไหมล่ะ"
โหวเชียนหู่ตกใจจนเลือดในตัวแทบเย็นเป็นน้ำแข็ง
"โหวเชียนหู่ใช่ไหม ฉันมอบภารกิจให้แก ทุกคน รวมถึงคนงานเหมือง ให้ไปรวมพลข้างนอกให้หมดภายใน 15 นาที ช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว ระวังหัวหลุด"
อู๋ไป๋พูดจบก็เดินออกจากเหมืองไป
— ซีเหมินยุนอี้กับพวกตื่นขึ้นแล้ว ด้วยความช่วยเหลือของอู๋ไป๋ บาดแผลของพวกเขาฟื้นฟูได้เร็วมาก
"เสี่ยวชิง ไอ้หวู่มันหนีไปไหนอีกแล้วเนี่ย"
เสี่ยวชิงนิ่งเงียบเหมือนไม้ซุ่ม แม้แต่จะเงยหน้ามองก็ไม่มอง ราวกับก้อนหินใต้เท้ายังน่าดูกว่าซีเหมินยุนอี้
"เอาเถอะ ถือว่าฉันไม่ได้ถาม"
"ไอ้หวู่... ไอ้หวู่..."
ซีเหมินยุนอี้ตะโกนลั่น
"เรียกวิญญาณกันแน่เหรอ"
ซีเหมินยุนอี้สะดุ้งเฮือก หันหลังกลับพรวด ๆ เห็นอู๋ไป๋เดินมาจากด้านไกล
"ไปไหนมา"
"แค่เดินเล่นไปทั่ว ๆ" อู๋ไป๋พูดไปถามไป: "เย่จ้านเซียวตื่นหรือยัง"
"ท่านอู๋"
เย่จ้านเซียวได้ยินอู๋ไป๋เรียกก็รีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณ: "ขอบพระคุณท่านอู๋ที่ช่วยผมกับครอบครัวไว้ บุญคุณนี้ผมจะจดจำตราบสิ้นชีวิต"
"รวบรวมกองทัพทั้งหมด"
เย่จ้านเซียวรีบตอบ: "รับทราบ"
เย่จ้านเซียวรีบไปรวบรวมกองทัพ
"ไอ้หวู่ หน้าตาแกดูไม่ค่อยเป็นระเบียบเลยนะ"
"โลกใบนี้มันป่วย ต้องรักษา"
ซีเหมินอวิ๋นอี้: ???
"แกเป็นไข้หรือเปล่าเนี่ย"
อู๋ไป๋เบ้ปาก ขี้เกียจสนใจ
รอได้ไม่นาน เย่จ้านเซียวก็กลับมา