การปรากฏตัวของอู๋ไป๋ทำให้โม่เทียนหยางและเหวินเชียนตัวแข็งทื่อ มือเท้าเย็นเฉียบ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ทั้งสองหน้าซีดราวกับเถ้าถ่าน
จบแล้ว ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
อีกเพียงก้าวเดียว พวกเขาก็จะสามารถฆ่าปิดปากและทำลายศพกลบเกลื่อนร่องรอยได้
แต่การมาของอู๋ไป๋กลับทำลายความหวังทั้งหมดนั้นจนสิ้น
เย่จ้านเซียวสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ นึกว่าตัวเองต้องตายแน่ ไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะปรากฏตัวขึ้นในยามคับขัน
"เย่จ้านเซียวคารวะท่านอู๋"
เขาตื่นเต้นจนเต็มหน้า ดิ้นรนจะทำความเคารพอู๋ไป๋
"ไม่ต้องมากพิธี รีบรักษาบาดแผลเถอะ"
"ขอบคุณท่านอู๋"
อู๋ไป๋พยักหน้า หันไปมองโม่เทียนหยาง
โม่เทียนหยางและเหวินเชียนถูกสายตาของอู๋ไป๋กวาดมอง ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นเฉียบกลางฤดูหนาว หนาวสะท้านไปทั้งร่าง มือเท้าสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่
ชื่อเสียงของคนย่อมเป็นเงาตามตัว
อู๋ไป๋คือตัวตนที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก
"โม่เทียนหยางคารวะท่านอู๋"
โม่เทียนหยางทรุดตัวคุกเข่าลงตุบ
เหวินเชียนเห็นดังนั้นก็รีบร้อนคุกเข่าตาม "เหวินเชียน คารวะท่านอู๋ ขอคำนับท่านอู๋"
ว่าแล้วก็ก้มโขกศีรษะดังๆ ติดต่อกันหลายหน ไม่เสแสร้งแม้แต่น้อย หน้าผากบวมแดงไปหมด
"...บัดซบ! ไอ้พวกขี้ขลาด ไม่เห็นมันจะมาโขกหัวให้ข้าบ้างเลย? บทเด่นตกเป็นของไอ้อู๋คนเดียวหมด"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ได้แต่รู้สึกอิจฉาริษยาอย่างสุดขีด
อาธีน่ากลอกตาใส่เขา "พูดน้อยๆ หน่อย รีบรักษาตัว อย่าให้มีผลข้างเคียงอะไรตามมาทีหลัง"
"เสี่ยวหย่า เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ?"