อู๋ไป๋ออกจากหอเวลาได้เมื่อสองชั่วโมงก่อน
สีหน้าของเขาชื่นบาน
ครั้งนี้การดวลกับเฉิงอู๋เหวย เขาได้เปรียบทุกด้าน ตบเฉิงอู๋เหวยจนบ้นเลือดก่อนจะยอดหยุด
ที่ไม่ได้ลงมือต่อ เพราะเฉิงอู๋เหวยกำลังอยู่ในสภาวะใกล้เสียการควบคุม
คำพูดของเฉิงอู๋เหวยไม่ใช่แค่ปากเปล่า คนนี้ต้องมีไพ่ตายที่น่าสะพรึงซ่อนอยู่แน่นอน
จากคำของเฉิงอู๋เหวย อู๋ไป๋เดาว่าไพ่ตายของมันน่าจะอยู่ที่ตัวมันเอง
แต่ไพ่ตายคืออะไร เฉิงอู๋เหวยก็ใหญ่เกิน มันทดสอบเขามาแล้ว หาเบาะแสอะไรมีประโยชน์แม้แต่ชิ้นเดียวไม่ได้เลย
วันรุ่งขึ้น อู๋ไป๋กลับเข้าหอเวลาอีกครั้ง
ตามเดิม เริ่มจากหลอกถาม แล้วตามด้วยการตบเอาหัวเอาหาง
ตบก็ตบจริง แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรมีประโยชน์
อู๋ไป๋หน้าตึง
เพราะตอนออกจากหอเวลา เฉิงอู๋เหวยเตือนเขาว่าพรุ่งนี้คือเส้นตายสุดท้าย
อู๋ไป๋ทักทายพวกทุกคน แล้วตอนกลางคืนก็แอบออกจากเมืองจิ้นเจียงไปคนเดียว
ปล่อยเฉิงอู๋เหวยไปนั้นเป็นไปไม่ได้
ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าไพ่ตายของมันคืออะไร จึงต้องหาทางอื่น
พระจันทร์ส่องสว่าง หมอกดาวบางเบา
เงาร่างของอู๋ไป๋ปรากฏที่ภูเขาสันมังกรในเมืองหลวง
"อ๋าวหวง ฉันมีเรื่องหานาย"
อู๋ไป๋ตัดสินใจมาหาอ๋าวหวง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่มีอ๋าวหวงอยู่ เขาก็ไม่ต้องห่วง
เงาร่างของอู๋ไป๋หายวับไปอย่างฉับพลันจากรอบนอกภูเขาสันมังกร
เขาเข้าไปอยู่ในโลกภายในของอ๋าวหวงแล้ว
"เยี่ยนอู๋ซวงกับพวกนายล่ะ?"
พอเข้ามาได้ อู๋ไป๋ก็มองซ้ายมองขวา ไม่เห็นเยี่ยนอู๋ซวงกับอีกสองคน
"นายหาพวกเขามีธุระ?"
"ไม่มีอะไร มีนายอยู่ก็เหมือนกัน"
อ๋าวหวงอ๋อขึ้นมาเบา ๆ แล้วพูดไปเรื่อย "สามคนนั้นน่าจะไปที่วังสี่เทพศักดิ์สิทธิ์"
"ไปรับท่านผู้เฒ่ากุ่ย?"
อ๋าวหวงพยักหน้า
"นายหาฉันมีธุระอะไร?"
อู๋ไป๋ไตร่ตรองแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "ฉันจับคนจากแดนเทพมาได้สองสามคน"
อ๋าวหวงมองเขาแวบหนึ่ง "แล้วไง?"
"แล้วมีคนหนึ่งชื่อเฉิงอู๋เหวย มันข่มขู่ฉัน"
อ๋าวหวงมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ "มาหาฉันเพื่อเรื่องแค่นี้?"
"ฟังให้จบก่อนสิ มันขู่ว่าถ้าไม่ปล่อยมัน มันจะทำให้คนทั้งเมืองจิ้นเจียงตายตามฉัน"
"แล้วไง?"
อู๋ไป๋พูดว่า "แล้วฉันก็เลยมาหานาย ลองคิดดูสิ ให้คนทั้งเมืองจิ้นเจียงตายตามฉันนี่มันน่ากลัวแค่ไหน"