เซี่ยเหมินยุนอี้ฟาดอิฐครั้งนี้ได้ทั้งมั่นคง แม่นยำ และร้ายกาจ
โครม!
ชายวัยกลางคนร้องลั่น ศีรษะนูนขึ้นมาเป็นก้อนโต พอ ๆ กับที่เลือดไหลซึมออกมาทันที
ร่างของเขาโย้เย้ ตาขาวกลับ
แต่เซี่ยเหมินยุนอี้กลับหยุดมือเฉย ๆ สลับอิฐทองจากมือซ้ายไปมือขวา
"ทำไมไม่ลงมือต่อ?" อู๋ไป๋ถาม
เซี่ยเหมินยุนอี้ยิ้มแฉ่ง "รอก่อน... รอให้เขาฟื้นตัวหน่อย"
อู๋ไป๋: "..."
ชายวัยกลางคนใช้เวลานานกว่าจะผ่านพ้นอาการมึนงง เมื่อมองไปที่เซี่ยเหมินยุนอี้ ดวงตาก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
วิชาของคนนี้มันแปลกเกินไป
กันไม่ทันเลยจริง ๆ
มู่จิ๋วโจวกับคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงอึกทึกก็วิ่งออกมาดู
"ที่รัก นี่ใช่สองคนที่แฝงตัวอยู่ในบริษัทใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "พอดีเลย ให้ต้าซั่วได้ลงมือฝึกมือบ้าง"
"เฮ้ย เตรียมตัวรึยัง? ฉันจะลงมือแล้วนะ"
เซี่ยเหมินยุนอี้ถืออิฐกระโจนเข้าโจมตีอีกครั้งอย่างดุเดือด
ชายวัยกลางคนเกิดความหวาดกลัว ท่าทีเริ่มเละเทะ
ยิ่งเซี่ยเหมินยุนอี้ต่อยิ่งดุเดือด
"โครม!"
"โครม!"
"โครม!"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ปลดปล่อยแก่นแท้ของสิบแปดท่าอิฐดำพลิกแพรวอย่างเต็มที่ มั่นคง แม่นยำ ร้ายกาจ ไม่เคยพลาดเล็ดลอด
ที่สำคัญคือตอนนี้เขาแยกร่างได้ถึงแปดร่างแล้ว
โครม!
คราวนี้ชายวัยกลางคนทนไม่ไหว ศีรษะเต็มไปด้วยก้อนนูน ๆ เหมือนพระพุทธรูป แล้วก็หมดสติลงอย่างสวยงาม
ทุกคนลูบศีรษะตัวเองตามสัญชาตญาณ รู้สึกเจ็บแทนจนดูแล้วก็ปวดไปด้วย